Publiek draagt Jack White op handen

Echt vrolijk word je niet van de muziek van Perfume Genius. De soloartiest Mike Hadreas beschikt wel over een prachtige stem, wat het een goed optreden maakt om de festivaldag in de Pyramid Marquee rustig mee te beginnen. We twijfelen niet aan zijn muzikale talenten, deze man begeleidt zichzelf uitstekend op de piano bij zijn nogal zwartgallige nummers. Maar deze singer-songwriter mag wel nog wat sleutelen aan zijn podiumprésence, want meer dan een verlegen "Hello" kan er niet af bij Hadreas.

Lees ook

• Subliem Pearl Jam trakteert Rock Werchter op hits
• Gossip krijgt wei van Rock Werchter niet warm
• 5 zakkenrollers opgepakt op 2de Werchterdag

De dames van Katzenjammer brachten The Barn aan het dansen.

Iets helemaal anders zijn de vier vrolijke dames van het Noorse Katzenjammer. Het kwartet kan meteen in sfeer scheppen in The Barn, maar het is moeilijk voor hen om de Belgen zo vroeg 's ochtends aan het dansen te krijgen. Het gezelschap slaagt er na een tijdje toch in met een aanstekelijke mix van folklore, pop en rockabilly, doorspekt met sappige bindteksten, soms zelfs in gebrekkig Nederlands. Door de originele interactie met het publiek is dit een uiterst onderhoudend optreden. Elk lid heeft zo zijn specialiteit, zo zweept Marianne Sveen het publiek op met haar gekke bekken en Solveig Heilo moet het hebben van haar zeemzoete stem. Ook al zijn de dames (nog) niet echt bekend in België, hoef je hun nummers niet te kennen om je te amuseren tijdens dit concert. Met een uitgebreid gamma aan ongewone instrumenten brengen ze nummers als 'Rock-Paper-Scissors' of het wondermooie 'I will dance (when I walk away)'.

© epa.

Jack White heeft er ondertussen al een turbulente muzikale carrière opzitten als de helft van The White Stripes, muzikant bij The Raconteurs en nu met zijn eigen soloproject. Zijn optreden op Rock Werchter is een mooie mengeling van al zijn projecten, wat het publiek in elk geval overtuigt. Hij brengt samen met zijn band, dit keer is het aan de beurt van de mannelijke begeleiding, bluesnummers van zijn eigen album 'Blunderbuss'. Daarnaast trakteert hij ook op werk dat hij samen met zijn ex Meg White maakte.

Het samenspel van de dubbele basgitaar en de strijkers klinkt erg goed en dit is het eerste optreden van de dag op de main stage waarbij we enig enthousiasme kunnen bespeuren bij het publiek. De sfeer raakt er goed in met 'Dead leaves and the dirty ground' en 'Hotel Yorba', waarop iedereen zijn beste dansbeen voorzet.

Jack White slaagt er tijdens zijn set in om het soms moeilijke genre blues toegankelijk te maken voor iedereen. Hij bewijst voor een volle wei dat hij van alle markten thuis is door zelf piano te spelen. Zelfs zijn stem gebruikt hij als instrument, die hij vaak kunstig laat uitschieten. Met de 'hardest button to button' gaat iedereen uit zijn dak. Hij kan dat verder zetten met 'Steady as she goes', een nummer The Raconteurs, waarbij iedereen tot ver achteraan mee is. De laatste voltreffers zijn de nummer 1-hit 'Sixteen saltines' en de klassieker 'Seven Nation Army', waarop veel enthousiastelingen in het publiek een staaltje luchtgitaar laten zien.