Onderscheiding voor Miles Kane, herkansing voor dEUS

Voor School Is Cool gaat het hard. De ex- winnaars van Humo's Rock Rally hoeven maar een single uit te brengen of hij haalt de toppositie in De Afrekening van Studio Brussel. Onnodig te zeggen dat ze op handen worden gedragen door jeugdig Vlaanderen. Dat bleek ook in The Barn, waar om 12.45 uur -een naar Werchternormen ontieglijk vroeg uur- de jeugd in dichte drommen op elkaar stond gepakt. Dat publiek kreeg een enthousiast School Is Cool te zien, dat met 'The World Is Gonna End Tonight' een kwartiertje later dan verwacht meteen alle registers opentrok en vertrokken was voor een set waarin alles aan bod kwam, tot zelfs een sneeuwkanon. Het jonge volkje ging volledig uit zijn dak. En de wil van Johannes Genard en co is duidelijk wet. Een moshpit? Geen probleem, School Is Cool werd op zijn wenken bediend en kreeg er zelfs twee. Het moet gezegd, de jonge goden weten hun publiek uitstekend op te zwepen. Reken daarbij nog een flinke portie aanstekelijke hits en de zon die zich een weg door de wolken probeerde te wurmen: meer was er niet nodig om dag 2 uitstekend te laten beginnen.

Miles Kane © photo news.

Miles Kane trok die lijn nadien gewoon door in The Barn. De ex-frontman van The Rascals en boezemvriend van Alex Turner (Arctic Monkeys) leverde vorig jaar met 'The Colour Of The Trap' een (uitstekend) eerste solo-album af en was vast van plan de tent af te breken. Openen deed hij nog met het bescheiden radiohitje 'Rearrange' maar nadien ging het niet één maar twee versnellingen hoger. Pure, onversneden rock 'n' roll. Britse branie in maatpak. Miles Kane presteerde het zelfs om een cover van Jacques Dutronc (Google die naam maar even) naar een hoger niveau te tillen. Met de nodige dosis zelfverzekerdheid stoomde hij door zijn set, om met een ingetogen versie van 'The Colour Of The Trap' het publiek even op adem te laten komen. Dat was nodig, want met 'Inhaler' en afsluiter 'Come Closer' trok Miles Kane nog een laatste keer alle registers open. De gloednieuwe vloer in The Barn begaf het net niet. Met een geweldige samenzang bedankte het publiek Miles Kane, die op zijn knieën zijn laatste woorden uit zijn leeggespeelde lijf door de tent liet galmen.

Aangenaam feestje
Iets helemaal anders kregen we vervolgens op de Main Stage te zien. Met Wiz Khalifa leek de zoveelste 'gangsta rapper' te zijn neergestreken in Werchter, compleet met tattoos en de nodige bling bling. Maar schijn bedriegt. Met zijn liveband zorgde Khalifa, protegé van niemand minder dan Snoop Dogg, voor een aangenaam feestje. Geen zware bassen en lyrics waar de 'bitches' ons om de oren worden geslagen maar amusant licht vertier. Met 'Young, Wild & Free' kreeg hij de massa een eerste keer op zijn hand. So what we get drunk / So what we smoke weed / We're just having fun / We don't care who sees / So what we go out / That's how its supposed to be / Living young and wild and free. Het publiek stemde er volledig mee in. Gaandeweg zijn set verloor Khalifa wel onze aandacht, maar met 'Black & Yellow' (een verwijzing naar de kleuren van zijn hometown Pittsburgh) waren we weer helemaal mee. De onverlaten die voor onze neus met een vlag Californië aan het zwaaien waren, waren toen al afgedropen. Was het onvergetelijk? Nee. Verrassend? Jazeker.

Meer van hetzelfde
The Temper Trap scoorde in 2009 een hit met 'Sweet Disposition', waarin de falsetto van zanger Dougy Mandagi door merg en been gaat. Helaas leverden de Australiërs nadien geen songs meer af van hetzelfde kaliber, maar toch wist de band uit Melbourne The Barn moeiteloos te vullen. Wat we vooraf vreesden, werd ook bewaarheid. De nieuwe songs van hun titelloze tweede album staan er wel, maar missen de bravoure en kwaliteit van hun reeds vernoemde wereldhit. Bovendien leek het ons vaak meer van hetzelfde te zijn, de leuke drumsolo tijdens 'Drum Song' ten spijt. Dat maakte dat het publiek wel enthousiast meeleefde, maar bij ons leefde toch vooral de indruk dat zowat iedereen enkel wachtte om 'Sweet Disposition' mee te brullen. Wat dan ook massaal gebeurde.

Kitsch
Azari & III leverden nadien een van de leukste feestjes tot nu toe op Werchter af. Nu hebben wij van nature al niet meteen de drang om ons belachelijk te maken op een dansvloer, maar met de aanstekelijke house van de Canadezen kwam er tot onze eigen grote verbazing toch wat beweging in ons lichaam. Met hun terugkeer naar de house uit de pioniersjaren kregen ze de Marquee dan ook moeiteloos aan het dansen. De twee zangers, in outfits die ook uit de jaren 90 kwam, deden hun duit daarbij in het zakje en doken zelfs af en toe het publiek in. Kitsch? Misschien wel, maar wel leuke kitsch én dito nostalgische trip.

Hoge verwachtingen
Ondertussen was het tijd voor dEUS op de Main Stage. De Antwerpenaren verrasten vriend en vijand door onaangekondigd een nieuw album 'Following Sea', met' Quatre Mains' als dijk van een single, op de mensheid los te laten en dat schiep meteen ook hoge verwachtingen voor hun passage op Werchter. Verwachtingen die helaas niet werden ingelost. Tom Barman en de zijnen kwamen moeizaam op gang en werden vervolgens ook niet echt geholpen door de omstandigheden. 'Instant Street' verscheen al vroeg in de set maar net op het moment dat de outro de hele wei in extase had moeten brengen, liet de gitaar van Mauro het afweten. Hetzelfde kan gezegd worden van het publiek dat opvallend mak reageerde op de exploten van dEUS. Wat Barman en co ook probeerden, het liep niet los. Verrassend genoeg ging het dEUS beter af met meer ingetogen nummers als 'Keep You Close' en 'Hotellounge', maar toen was het kalf al verdronken. Sprankelend bleek deze passage op Werchter niet te zijn, daar kon afsluiter 'Suds & Soda' niets meer aan verhelpen. Herkansing op Lokerse Feesten, waar ze zijn toegevoegd aan de affiche.

Pathetisch
Katy B zou een stem van een generatie kunnen worden, maar dan moet ze wel de playback achterwege laten. Vocaal heel sterk, was onze eerste (verkeerde) indruk, maar op de momenten dat ze het zonder hulpmiddelen moest doen was het al heel wat minder. Ze begon nochtans heel sterk met onder meer 'Broken Record' en 'Easy Please Me' waarbij 'one lucky boy' uit het publiek werd gehaald om mooi te staan wezen op het podium. Maar gaandeweg verloor miss B onze interesse door onnodige interpellaties. Die pathetische bindteksten mogen wat ons betreft ook achterwege gelaten worden. Het publiek na amper twee nummers al bestempelen als 'the best crowd ever', dat pakt geen verf meer bij ons. 'Katy On A Mission' vonden we wel best te pruimen, maar ons zieltje heeft ze voorlopig nog niet gewonnen.