Door:
Mick Van Loon
17/03/12 - 16u45
© getty.
HLN.BE op SXSW OK, zaterdagochtend hier op South By Southwest in Austin, waar het ondertussen ook Spring Break is, wat leidt tot de zotste taferelen op Sixth Street én meteen de sfeer zet voor één van de absolute toppers van het festival: Skrillex. In alle eerlijkheid had ik al halvelings gehoopt dat The Warehouse overvol zou zitten en dat deze oude jongen op de terugweg naar het hotel misschien Dinosaur Jr. zou kunnen meepikken. Of Fiona Apple. Of terug naar de fuif van onze NME-collega's gaan. Grote-mensen-dingen doen met andere woorden. Niet staan roepen met een bende clowns tegen een nerd met een gek kapsel dat hij "the drop" mag neerleggen. Maar man, Skrillex was fun.
© getty.
In a nutshell: het was het geluid van een generatiekloof die zich openscheurt, maar het was ook supercool om te zien en te horen en te voelen. Het was vooral niet plat, en een verademing na al die no-brainer Eurodance-toestanden en - sorry hoor - inspiratieloze bubblegumtrance-shit die de Belgische radiogolven teistert en waarmee je blijkbaar probleemloos een paar keer per jaar het Sporpaleis vult.
© getty.
© getty.
Wait....for....the.....DROP. Doe te doe te doemba doem. Woooaaahhh! Niemand doet "drops" beter dan Sonny Moore, de man die dubstep vermoordde volgens een hoop zeveraars die je niet eens kunnen uitleggen wat dubstep dan wel is. Feit is: ik vond de show goed, ik denk nu dat Skrillex weet wat hij doet, en dat is een beetje een opluchting want mijn oudste zoon (net 13) is al meer dan een jaar zot van Skrillex en zeurt me de oren van de kop voor een ticket van de show die hij gaat geven in Antwerpen eind april.
Robotbeest
Het gegeven dat een jongeman zijn ding doet met een laptop en een hoop andere toestanden waar stekkers ingaan maar geen snaren aanzitten, klinkt en oogt steriel voor rock 'n' rollers. En Skrillex is er ook de man niet naar om als een losgelagen aap vanachter het bedieningspaneel van zijn ruimteschip vuistgewijs de dansgrage meute op te zwepen. Skrillex heeft voor deze showcase (hij deed er eerder op de avond een met 12th Planet en spelt viert keer in totaal op SXSW) ook zijn virtueel robotbeest thuisgelaten. Dat is een soort zombie DJ die reageert op het knopgedruk van baasje Sonny, maar in Antwerpen is die wel van de partij. Het ding is zowat voor de technoheads aan het worden wat 'den Eddy' van Maiden voor metalfans is.
Hier is wat we denken na wat we vannacht zagen: haal die man uit de tent op Werchter, zet hem op het groot podium, riskeer eens iets. Skrillex is de sound van nu, het is wat de jeugd wil en er is helemaal niks mis mee.
Ik denk ook dat we nog steeds niet goed beseffen hoe populair deze jongeman is. Hij is de eerste echte techno-superster, een genre dat al lang geen niche meer is maar everyday reality. Leer er mee leven. Geen enkele act op de affiche van Werchter komt ook maar in de buurt van het aantal (illegale) downloads en listens die Sonny Moore haalt vandaag de dag. Skrillex, like it or not, is de sound van 2012.
Moore is ook een nieuw soort popster. Een beetje de Cobain van de dance. Hij kettingrookt sigaretten. Hij is zo verlegen dat je je er ongemakkelijk bij voelt.
De sound van Skrillex omschrijven aan mensen die hem nog nooit hebben gehoord is een uitdaging (dit is wellicht waarom muziekjourno's hem niet lusten). Hij is bass-gedreven, en het is een aggressieve bass, iets dat, dat merk ik nu live, echt wel in je lijf kruipt. En dan is er altijd de onvermijdelijke "drop" dus, die je op de nek valt en instinctief doet bewegen.
Dat gevoel in uw buik? Da's de generatiekloof die openscheurt
In a nutshell: het was het geluid van een generatiekloof die zich openscheurt, maar het was ook supercool om te zien en te horen en te voelen. Het was vooral niet plat, en een verademing na al die no-brainer Eurodance-toestanden en - sorry hoor - inspiratieloze bubblegumtrance-shit die de Belgische radiogolven teistert en waarmee je blijkbaar probleemloos een paar keer per jaar het Sportpaleis dot vollopen. Het was ook een reminder hoe kids vandaag de dag op andere manieren creatief en vakkundig met muziek bezig zijn.
Soit, mijn oudste zoontje maakt na vannacht een kans, misschien neem ik hem wel mee naar de Lotto Arena op 26 april, mits goed schoolrapport uiteraard. Het strakkere plan echter impliceert een babysitter en de mama. Hell, you only live once. En niet vergeten: wait....for....the.....DROP!
