Nergens in Europa is kernenergie zo populair als in Frankrijk. Het land haalt liefst 75 procent van zijn energie uit kerncentrales. Dankzij export maakt Frankrijk jaarlijks bijna drie miljard euro winst.
De Franse premier Francois Fillon
Ze houden van kerncentrales om dezelfde redenen als waarom ze van hogesnelheidstreinen en supersonische vliegtuigen houdenClaude Mandil
De Franse president Nicolas Sarkozy op de nucleaire top.
Volgens psychologen is de angst even groot als in andere landen, maar de bevolking gaat er op een andere manier mee om
Kort na de eerste oliecrisis in 1974 besloot de Franse regering de kaart van kernenergie te trekken. In de daaropvolgende jaren werd de capaciteit in het land fel uitgebreid. Nu claimt Frankrijk de laagste energiekosten van heel Europa te hebben. En het land stoot ook aanzienlijk minder CO2 uit, omdat ongeveer 90 procent van de elektriciteit uit kernenergie of waterkracht komt.
Energiedebat
In 2003 startte Frankrijk een energiedebat omdat de meerderheid van de bevolking vond dat ze slecht geïnformeerd waren. Uit een poll bleek dat 67 procent van de mensen dachten dat het milieu het belangrijkste argument was bij het Franse energiebeleid. Toch dacht 58 procent dat kernenergie de opwarming van het klimaat veroorzaakt, terwijl slechts 46 procent het nadeel van fossiele brandstoffen inzag.
Rond de eeuwwisseling was echter duidelijk dat kernenergie het stokpaardje van Frankrijk geworden was en dat alternatieve energiebronnen in de nabije toekomst geen kans zouden krijgen. In 2006 maakte het land plannen bekend om de eerste reactor van de derde generatie te bouwen.
Populair
Koeltorens zijn geen vreemd beeld meer in de lieftallige Franse dorpjes. In de jaren 70 was er wel wat protest tegen de plannen om de kernenergie uit te bouwen, maar sindsdien heeft de bevolking de energiebron zonder problemen aanvaard. Maar hoe komt het dat de Franse burgers kernenergie zo gemakkelijk in hun armen sloten, terwijl het elders een heikel thema blijft?
Volgens Claude Mandil, van het Franse ministerie voor Industrie, zijn er drie verklaringen. Ten eerste zijn de Fransen graag onafhankelijke mensen, en dus willen ze ook op energievlak onafhankelijk zijn. Eigenlijk is dat ook een reden waarom Barack Obama in de VS het debat rond kernenergie moest heropenen.
Ten tweede houden de Fransen volgens Mandil van grote technologische projecten. "Ze houden van kerncentrales om dezelfde redenen als waarom ze van hogesnelheidstreinen en supersonische vliegtuigen houden." En ten derde heeft de Franse overheid moeite gedaan om de bevolking te overtuigen van de voordelen van kernenergie zonder de risico's te verbergen. Kerncentrales bieden de bevolking zelfs rondleidingen aan, iets waar miljoenen Fransen al op in gingen.
Angst
Uit de meeste polls blijkt dat ongeveer twee op drie Fransen voorstander van kernenergie zijn. Dat betekent niet dat ze een nucleaire ramp niet vrezen. Volgens psychologen is de angst even groot als in andere landen, maar de bevolking gaat er op een andere manier mee om. Ze hebben meer vertrouwen in de technische breinen achter kernenergie en ze leggen zich neer bij het feit dat ze weinig alternatieven meer hebben.
Dat neemt niet weg dat ook de Fransen met kernafval moeten afrekenen. Tot hun grote verbazing kregen nucleaire technici met hevig protest te maken toen ze het afval op het platteland wilden begraven. Nochtans was het net die plattelandsbevolking die zo trots was om een kerncentrale te bezitten.
In 1990 stortte een Franse politicus, Christian Bataille, zich op de kwestie. Hij merkte al gauw dat ook dit een zuiver psychologisch probleem was. De bevolking op het platteland had het gevoel dat de rijke stadslui, die de meeste energie verbruiken, hun afval in hun grond kwamen stoppen. Begraven is voor doden, niet voor kernafval.
Bataille besloot daarom dat de grond een opslagplaats moest worden, zodat het afval later nog kon worden opgegraven. Dat zag de bevolking wel zitten. Een opslagplaats verschilt immers van een begraafplaats, aangezien het minder definitief is.
Keerzijde
Maar kernafval blijft de achillespees van de kernindustrie. Geen enkel land heeft er een antwoord op gevonden. Duurzame energiebronnen hebben dat probleem niet, maar zij lijken niet in staat om onze grote vraag naar energie volledig op te vangen. Kernenergie zal dus altijd twee kanten blijven hebben. En afhankelijk van het land zal één kant de bovenhand halen. De Fransen zijn alvast pro en kernenergie heeft er een mooie toekomst. (gb)
Morgen lees je op Planet Watch alles over de toekomst van kernenergie in ontwikkelingslanden.
