Walvisvaren aan de voet van de Nieuw-Zeelandse Alpen

Nieuwsgierig als ik ben, wou ik vorig najaar eindelijk eens een bezoekje brengen aan onze redactie in Sydney. Ik had enkele jaren geleden al het geluk gehad om Australië uitgebreid te ontdekken, dus trok ik na een korte stop bij de collega's verder naar Nieuw-Zeeland, een bestemming die al lang op mijn verlanglijstje stond en zijn beloften helemaal bleek in te lossen. Nieuw-Zeeland is veel meer dan alleen maar kiwifruit, All Blacks en bungeespringen in Queenstown. Het bleek een land vol indrukwekkende landschappen en wildlife, en vooral heel veel vriendelijke en hartelijke mensen. Na een eerder haastige kennismaking met het noordereiland, besloten we genoeg tijd te nemen om het zuidereiland grondiger te verkennen, wat we ons zeker niet zouden beklagen.

Van noord naar zuid
In onze buspas was ook de ferry-overtocht naar het zuidereiland inbegrepen. Na een drietal uurtjes varen langs de prachtige Marlborough Sound overvalt je bij het aan land gaan in Picton een vreemd gevoel van desolaatheid. Het voelt aan alsof je je op het einde van de wereld bevindt. Je bent ook letterlijk aan het einde van het zuidereiland en aan het einde van de autoweg. Of aan het begin, naar gelang van hoe je het bekijkt. Voor ons was het in alle geval het begin van onze rondreis op het zuidereiland. Met onze laatste buspasuren reden we naar Kaikoura...

Walvissen spotten
Toen we in Kaikoura aankwamen, was het weer niet al te best: regen en veel wind maakten het walvisvaren onmogelijk. We trokken dan maar naar de zeeberenkolonie op het tipje van het schiereiland. De beestjes stoorden zich geenszins aan het slechte weer, noch aan de vele nieuwsgierige toeristen en lagen languit te luieren langs het strand en op de rotsen. Zelfs op de parking moest je uitkijken dat er niet per ongeluk eentje onder een struikje lag te snurken. Ze zien er misschien schattig uit, maar té dichtbij komen is geen goed idee. Ze kunnen immers lelijk uithalen, dus blijf minstens 10 meter uit de buurt.

Aan de zeeberenkolonie vertrekt een mooie wandeling over de kliffen terug naar het dorp. Kaikoura is dan ook prachtig gelegen tussen de oceaan en de besneeuwde bergen. Het weer begon al wat te beteren - in Nieuw-Zeeland kan het heel snel omslaan - en 's anderendaags was er geen wolkje meer aan de lucht.

We boekten een drie uur durende boottocht bij Whale Watch, de enige touroperator die naar de walvissen vaart. Het is een erg professionele organisatie met kleine boten (voor ongeveer 40 personen) waarop je veel uitleg krijgt over de walvissen. Ze gebruiken geen sonar om de walvissen te lokken, maar kennen alles over hun gewoontes en waar en wanneer ze meestal opduiken, dus een 'sighting' is zo goed als gegarandeerd. De organisatie doet aan duurzaam toerisme en sleepte hiervoor al verschillende prijzen in de wacht. Het bedrijf is bovendien in handen van Maori die de lokale tewerkstelling steunen.

Op onze boottocht konden we twee keer een 'sperm whale' zien. 'Sperm whales' of potvissen zijn de grootste onder de tandwalvissen. Ze eten vis en kunnen tot 3000 meter diep duiken dankzij hun spermaceti-orgaan, een wasachtige substantie in hun neus. Maakt de potvis deze was vloeibaar, dan kan hij gemakkelijk naar de oppervlakte komen. Door de was af te koelen zinkt hij terug naar de diepte. Hij kan ongeveer twee uur onder water blijven. Op de terugweg dartelde er een hele school donkergestreepte dolfijnen op acrobatische wijze rond de boot, onze dag was alvast geslaagd.

Nooit voor een gesloten deur
In Christchurch geraakten we dan eindelijk aan onze eigen 'wheels'. Als je een beetje rondkijkt, kan je hier huurwagens vinden voor een prikje. Je kan natuurlijk ook een huis op wielen huren, aan campers groot en klein geen gebrek, van Spaceships waar je achteraan een tent kan uitvouwen, tot heuse 'mobile homes' inclusief keuken, badkamer en TV. We besloten het bij een bescheiden wagentje te houden en 's avonds onderdak te zoeken in een van de vele budgethotels voor 'backpackers'.

De meeste hotelletjes zijn erg gezellig, comfortabel en proper, en hebben meestal een gastenkeuken waar je je eigen potje kan koken. Op sommige plaatsen worden zij gerund volgens het 'open door'-systeem. Je wandelt gewoon ergens binnen, kijkt rustig rond of de plek je bevalt, je schrijft je naam op het bord als er nog een kamer vrij is, en je doet verder alsof je thuis bent. 's Avonds komt er dan iemand langs om de betaling voor je overnachting te regelen, piece of cake!

In het spoor van Sir Edmund Hillary
Onze eerste rit vanuit Christchurch (niet vergeten links te houden op de weg!) passeerde langs de prachtige turquoise meren Tekapo en Pukaki. In Tekapo maakten we een tussenstop om te overnachten en even te ontspannen in de gloednieuwe hotpools van 36 tot 40 graden, heerlijk!

's Anderendaags vervolgden we onze route naar de hoogste berg van Nieuw-Zeeland, Mount Cook (3755 m), het middelpunt van Aoraki/Mount Cook National Park. Aoraki is Maori voor "hij die de wolken doorboort". Het dorp onderaan de bergketen bestaat uit een modern, informatief bezoekerscentrum, een primitieve camping, een groot hotel, een jeugdherberg, een restaurant, een schooltje en enkele privéwoningen, that's it. Het hotel en de YHA hebben een klein winkeltje met wat conserven en diepvriesvoeding, maar je komt dus maar beter goed bevoorraad naar Mount Cook. Ook je tank moet je op voorhand vol doen om zeker niet in de problemen te komen.

Ondanks de beperkte faciliteiten, is het een fijne plek om enkele dagen door te brengen. De langste gletsjer van Nieuw-Zeeland, de Tasman Glacier, ligt op enkele kilometers van het dorp. Je kan wandelen naar een uitkijkpunt, er met een bootje naartoe varen, of er met een helikopter over vliegen. Je kan vanuit het dorp verschillende korte wandelingen maken of meerdaagse trekkings doen in de bergen. De nieuwe Muellerberghut werd in 2003 plechtig geopend door Sir Edmund Hillary himself. Mount Cook was de eerste berg die Hillary ooit beklom en heeft altijd een speciale plaats gehad in zijn hart, en dat gevoel is blijkbaar wederzijds, het is hier al Edmund Hillary wat de klok slaat. Als je geluk hebt en het weer is helder, dan is het uitzicht op Mount Cook schitterend, vooral bij het ondergaan van de zon. Het gezicht dat je met een beetje fantasie in de berg ontwaart, kleurt dan rozerood tegen de donker wordende avondlucht. (hvdb)

Bekijk hier meer foto's