Zo is een mens alweer een desillusie rijker: waar we verwachtten dat we in de 'mixed martial arts'-release 'UFC Undisputed 3' volop vuisten en knieën konden laten werken, bleek dat we bovendien ook nog moesten nadenken. Toch maar die hoofdbeschermer opzetten, dus, terwijl we ons schrap zetten voor een titel die alle oppervlakkigheid mijdt als de pest.
De verbluffende graphics van 'UFC Undisputed 3' zijn letterlijk nooit gezien in dit genre games, ook al kunnen sommige intro's na een tijdje aardig langdradig worden
Wie de basis onvoldoende beheerst mag zich opmaken voor regelmatige, pijnlijke ontmoetingen met het canvas
ONZE SCORE
XBOX 360
Twee zotten worden in een kooi vol knuppels, hamers en kettingzagen opgesloten tot één van beiden bloedend en smekend aan zijn einde komt. U zal het ons vergeven, maar als complete leek in de gevechtssporten was dat zo ongeveer het beeld dat we ons van de 'mixed martial arts' (MMA) vormden. Blijkt dat nogal kort door de bocht te zijn. MMA, met als belangrijkste organisatie het Ultimate Fighting Championship (UFC), combineert technieken uit een hele resem gevechtssporten, zoals jiujitsu, kickboksen, boksen, judo en worstelen. De toppers in deze sport moeten dus niet alleen sterk zijn, lenig en kunnen incasseren. Ze moeten ook over een gedegen techniek in meerdere disciplines beschikken. Gelukkig voor Houten Klazen, kasplantjes en gamerecensenten kan deze MMA nu ook gewoon vanuit de living worden bedreven.
Professionele of amateurduim
'UFC Undisputed 3' gaat er prat op dat het veel meer biedt dan rechttoe-rechtaan matsen, en maakt die claim helemaal waar. De diepgang zit zowel in de tactische controllermogelijkheden, het sterk realistische karakter van de game en de overvloed aan trainingssessies en soorten gevechten of campagnemodi. Zo is er de keuze om met Pro dan wel Amateur controls aan de slag te gaan: de eerste optie vergt veel van je duim en heeft flink wat uren speelervaring nodig, met de tweede mogelijkheid kan je al snel verder geraken in het spel, al is dat steeds in het volle besef dat je niet bij 'de echten' hoort.
Wie véél en écht gameplezier verwacht, weet dus wat 'm te doen staat: bijleren en oefenen. De tutorial is dan ook heel uitgebreid, maar langdradig. Je kan in die tutorial al vechten, zij het helaas vooral tegen de verveling. Liefst zeventien stages moet je volmaken vooraleer je je erdoorheen worstelt. Dat doe je tandenknarsend, al is het wel een voorafspiegeling van hoe uitgebreid en veelzijdig de gevechten in de ring kunnen worden. Een noodzaak ook, want wie de basis onvoldoende beheerst mag zich opmaken voor regelmatige, pijnlijke ontmoetingen met het canvas.
Afwisselend afmaken
Er zijn in de gevechten natuurlijk regels maar er kan - gelukkig voor de vechtjassen - in het Ultimate Fighting ook heel erg veel zonder dat er een referee tussenkomt. Snel en zacht trappen, met een tragere maar hardere klap je tegenstander tegen de grond mikken, iemand klem zetten of in een houdgreep tot overgave dwingen: het kan allemaal. De durvers gaan zelfs voor een rondje schijnbewegingen in de achthoekige piste waarin wordt gevochten. Die stijl en persoonlijke voorkeuren kan je overigens ook aan je personage meegeven, als je er voor kiest om zelf een nieuwe vechter aan te maken.
Evenveel keuze is er qua spelmogelijkheden: career of title mode, toernooien of - voor gevorderden - een titel verdedigen, dat is maar een greep uit de waaier aan spelmodi die je in je uppie op je console kan spelen. Ga je richting XboX Live, dan kan je de hele wereld veroveren of - in ons geval - een flink pak rammel krijgen.
Paars borsthaar
We maken na de tutorial onze fighter Tim 'Big Papi' Tiner aan. Dat wordt een obese Australiër met Justin Bieber-kapsel en paars borsthaar - jawel, de kinderen mochten meehelpen - en we beginnen aan onze carrière. 't Is te zeggen: vooraleer je met de eerste van een lange reeks kampen start, moet er nog méér gespard en getraind worden. Dat werpt wel zijn vruchten af (je personage ontwikkelt zo betere skills en je krijgt verschillende knoppencombinaties onder de knie), maar eerlijk gezegd ben je onderhand klaar om 'toeken' uit te delen en sta je niet te wachten op nog maar eens een robbertje trainen.
Met de 'realistische' component van dit spelletje hebben we het moeilijk. En daar bedoelen we niet de verbluffende graphics mee, die letterlijk nooit gezien zijn in dit genre games. Alleen is UFC bij ons (nog) niet zo immens populair als in pakweg de Verenigde Staten, en zijn de grote namen uit de sport hier alleen bij de in-crowd echte idolen. Wel fijn dat je audiocommentaar van 'echte' UFC-verslaggevers krijgt, kan meetrainen met bestaande ploegen of in de huid van bestaande UFC-toppers kan kruipen, zo'n 150 in totaal zelfs. Maar laat ons wel wezen: als je die sport niet fanatiek volgt, spreken namen als Jon Jones of Anderson Silva nauwelijks tot de verbeelding. Vooral wanneer de kampers in lange intro's de ring betreden of als er unlockable video's te zien zijn van het echte UFC, wordt het wat van het goede te veel. Als we zoveel realisme willen, kijken we wel gewoon naar sport op tv.
Passie voor bloedsporten
Toch is de eindbalans zonder enige twijfel positief. Alle vooroordelen daargelaten is de visuele voltreffer 'UFC Undisputed 3' versatieler dan je verwacht. Het spel is daarom niet alleen uitdagend voor de fans van de echte mixed martial arts, hoewel een beetje passie voor de stevigere bloedsporten allicht geen kwaad kan. De diepgang die de makers erin stopten verdient een potig schouderklopje, jammer dat die gepaard moet gaan met een aantal onderdelen die de vaart uit deze game halen. (tw)
