De 10 slechtste Apple-producten ooit

Met het enorme succes van de iPod en de iPhone zouden we het bijna vergeten, maar Apple heeft ook al aardig wat miskleunen achter zijn naam staan. De Daily Telegraph haalde er de tien ergste producten uit.

10. G4 Cube
De G4 Cube werd geplaagd door een zeer slecht lanceringsmoment. Er ging veel aandacht uit naar het fantastische design - dat leentjebuur speelde bij de NeXtCube, een computer van een vroeger bedrijf van Apple-topman Steve Jobs - maar inhoudelijk was het een lichtgewicht. De computer kostte zo'n 150 euro méér dan de krachtigere Power Mac G4, en er moest nog een aparte monitor worden bij gekocht. Kort daarop schakelde Apple over op krachtigere G5-processoren, om uiteindelijk de overstap te maken naar Intel. De Cube bleef verweesd achter, overprijsd en gepasseerd. Het ding kan zich wel troosten met een cultstatus bij Applefreaks en werd opgenomen in het Museum of Modern Art in New York, uiteraard met de bijhorende doorzichtige Harmon Kardon-speakers.

9. QuickTake-camera
Deze camera werd gelanceerd in 1994, bij het prille begin van de digitale revolutie in de fotowereld. De QuickTake-camera vond nooit echt de weg naar de consumenten, hoewel het zich als een van de eersten op hobbyfotografen en niet op professionals richtte. Vandaag lijken de prestaties van de camera nogal povertjes: het toestel had een 0,3 megapixelcamera en kon tot 32 foto's bijhouden. Groot probleem was dat Apple geen ervaring had op de cameramarkt en dat het toestel enorm beperkt was in zijn mogelijkheden - zo kon je er bijvoorbeeld niet mee zoomen of de foto's in een Windows-programma bewerken. Andere fabrikanten zoals Kodak zagen het gat in de markt, en sprongen er meteen in.

8. Apple III
Een schamele 65.000 mensen zouden zich de business-computer van Apple hebben aangeschaft. En die hadden niet meteen reden om verguld te zijn met hun aankoop: er waren voortdurend problemen met het ontwerp en de software van de Apple III. Er volgden een aantal terugroepacties, die het consumentenvertrouwen een fikse knauw gaven. Tegelijk pakte grote concurrent IBM uit met zijn 16-bit computers, een pak goedkoper en op het opkomende DOS-platform gebaseerd. Dit alles leidde ertoe dat Apple niet eens mee deed voor een nieuwe generatie van homecomputer-eigenaars.

7. Apple USB-muis
Deze doorschijnende muis, die eruitziet als een hockeypuck, moest qua design referenties aan de beroemde veelkleurige iMacs oproepen. Maar daar hielden de vergelijkingen op. De ronde muis was een ergonomische nachtmerrie voor elke kantoorslaaf - ze draaide rond en roteerde telkens iemand de cursor wou bewegen. Om de mislukking compleet te maken, had de muis een veel te kort kabeltje. Dat was zeer onpraktisch voor iedereen die de muis met de rechterhand gebruikte.

6. Apple Lisa
Nadat Apple zijn vingers had verbrand aan de Apple III, zou je verwachten dat het bedrijf zijn lesje geleerd had. Maar niks bleek minder waar: Apple introduceerde de Apple Lisa, opnieuw een machine die zich op businessklanten richtte. En hoewel de Lisa veel te bieden had op het vlak van spitstechnologie, hoorde er een prijskaartje bij waarvan IBM-klanten gingen duizelen. Bovendien kon Apple Lisa wel op een vernieuwende interface bogen, maar de machine was niet zo snel als sommige toestellen van de concurrentie. Toen Apple in 1984 de Macintosh lanceerde, werd het lot van de Lisa bezegeld: de opvolger was goedkoper, sneller en werd dé keuze van mensen die geen anonieme massa-pc wilden. In 1985 werd de Lisa-lijn opgedoekt.

5. Mobile Me
Mobile Me moest een nagelnieuwe service voor de iPhone-generatie worden. De dienst laat mensen toe om bestanden online op te slaan en kalenders, contactlijsten en mail tussen verschillende toestellen te synchroniseren. Een kwijtgeraakte iPhone kun je er zelf vanop afstand mee wissen. Helaas lukte het niet om gebruikers op een vlotte manier van . Mac - de oude service -  naar Mobile Me te migreren. De website was in de dagen na de lancering geregeld ontoegankelijk, wat wrevel opwekte bij de abonnees die online niet aan vaak cruciale bestanden raakten. Zelfs toen het systeem eindelijk liep, bleven sommige gebruikers klagen over synchronisatieproblemen en crashes. Steve Jobs gaf al zelf toe dat Mobile Me niet aan de 'standaarden van Apple' beantwoordt, en op een ongelukkig moment samen met te veel andere Apple-innovaties werd gelanceerd.

4. Motorola ROKR E1
The Rokr kan in veel opzichten beschouwd worden als de allereerste iPhone. Het toestel, een samenwerking tussen Apple en Motorola, was de eerste gsm die volledig op iTunes was afgestemd, zodat mensen makkelijker hun muziek met zich konden meenemen. Alleen wou Apple tot elke prijs vermijden dat deze gsm de verkoop van de iPod voor de voeten zou lopen. Daarom werd het toestel flink aan banden gelegd: op geen enkele manier kon je er meer dan honderd muzieknummers op plaatsen. Een houterige interface, ingewikkelde menu's en een zenuwslopend traag proces om muziek naar de gsm over te zetten deden de rest: de Rokr werd een miskleun van formaat.

3. Apple TV
Apple TV wordt door het bedrijf zelf afgedaan als een Spielerei, en kon nooit de verwachtingen inlossen. Het toestel - een soort set-top box voor het afspelen van verschillende soorten mediabestanden - geeft de gebruiker toegang tot films, downloads, de iTunes-bibliotheek en allerlei 'on demand'-diensten. Nogal wat technologie-experts zien geen brood in Apple TV: het kost te veel, en er ontbreken essentiële elementen. Zo heeft het toestel geen cd- of dvd-speler, waardoor het geen enkel schijfje kan lezen dat je in je bezit hebt. Daarnaast kan je er geen tv-programma's mee op je harde schijf opnemen en laat de beeldkwaliteit te wensen over. Tel daarbij de zichtbare desinteresse van Apple voor het toestel, en je weet: Apple TV had wellicht beter nooit het daglicht gezien.

2. Apple Bandai Pippin
De Bandai Pippin kwam op de markt in 1996, en was een poging van Apple om de concurrentie aan te gaan met Nintendo en Sony. Het ging om een samenwerking met Bandai, dat mogelijkheden zag in de spelletjesmarkt. Helaas bleken de prestaties van de Pippin nogal magertjes uit te vallen, en de beschikbare games verbleekten bij wat de Sega Saturn, de Nintendo 64 en andere consoles te bieden hadden. Tot overmaat van ramp was het minder performante toestel ook nog 's duurder dan de andere consoles op de markt. Officiële cijfers zijn er niet, maar een hardnekkig gerucht wil dat er wereldwijd niet meer dan een miezerige 42.000 Pippin-consoles aan de man werden gebracht.

1. iTunes
Het iTunes-imperium van Apple omvat zowat alles van liedjesdownloads over tv-reeksen, podcasts, educatieve audiocursussen en apps. Het is de drijvende kracht achter de nieuwe manier waarop we met z'n allen muziek kopen en beluisteren. Apple's Music Store - waar je tegen een vaste prijs nummers kan kopen om je iPod te vullen - is een absoluut schot in de roos, en wordt zelfs mee verantwoordelijk gesteld voor de teloorgang van het klassieke muziekalbum. Maar iTunes is niet alleen een winkel, het is ook de naam van de software die we gebruiken om onze muziekbibliotheek te beheren. En daar lopen een aantal cruciale zaken scheef. Zo moeten iTunes-gebruikers al hun muziekbestanden op één enkele harde schijf kwijt, kan er niet draadloos worden gesynchroniseerd en kan je geen gratis muziek streamen in het programma. Bovendien is iTunes traag en crasht het platform geregeld. Zelfs de occasionele vernieuwing - zoals de Genius-functie die op basis van één nummer een hele playlist aanmaakt met 'bijpassende' liedjes - kan de indruk niet doen vervagen dat de software meer dan één stap achter de concurrentie aan hinkt. Applefans hopen dan ook dat iTunes nog deze zomer zijn hoognodige revisie krijgt. (tw)