Door:
Elke De Pourcq
16/07/12 - 17u19 Bron: Daily Mail
© Thinkstock.
Getuigenis Tot drie keer toe kreeg de 28-jarige Britse Carrie Chilvers de raad om haar kindje te laten aborteren. Ze weigerde, en het resultaat was... een gezonde dochter. Het tegengestelde van wat vandaag uit andere cijfers bleek: ongeveer 10 procent van de baby's verwekt via IVF worden alsnog geaborteerd, vooral omdat er een te grote kans is op syndroom van Down.
Zo ook bij Carrie, naast kans op doodgeboorte en zware handicaps. "Er werd me tot drie maal toe gezegd een abortus uit te voeren. Mijn kind zou maar 20 procent kans hebben om levend geboren te worden, bovendien zou ze een cyste hebben op haar nek. Het zou sowieso gehandicapt zijn: syndroom van down, syndroom van Turner of een andere genetische fout. Daarmee kon ik het doen, geen verdere informatie of hulp, niks."
Carrie weigerde om de dokters zomaar te geloven, en ze zocht een tweede opinie. Na eigen research kwam ze uiteindelijk bij professor Khaled Khaled terecht, vijf weken later.
"Het waren de vijf ergste weken uit mijn leven. Het was alsof ik rondliep met een tikkende tijdbom wiens hart zomaar kon stoppen. Ik huilde de hele tijd en kon zelfs niet gaan werken."
Tot ze naar de dokter kon. De tweede opinie loog niet: haar baby was gezond. De andere dokter had een fout gemaakt. "Als ik naar de dokters had geluisterd, dan had ik nu geen prachtige dochter gehad en dan had mijn zoon Conna niet het zusje waar hij zo naar verlangde."
Na een klacht bij het ziekenhuis, kreeg ze een brief terug waarin gemeld werd dat de dokter in kwestie werd ontslagen, en het ziekenhuis bood de excuses aan. Carrie's klacht werd maar gedeeltelijk ontvankeljik verklaard: "Wij hebben haar gezegd dat er een kans van 50 procent was op een abnormaliteit, en we zijn het niet eens met wat wij volgens haar gezegd hebben over de kansen op miskraam."
De prenatale metingen die worden uitgevoerd kunnen maar een kans meegeven op een misvorming of een handicap. Ook wie 'groen licht' krijgt, kan nooit 100 procent zeker zjin dat er geen handicap of genetische fout wordt vastgesteld na de bevalling. Toch nemen veel ouders het zekere voor het onzekere: kinderen met handicaps vragen nog meer tijd, energie en geld, iets wat veel mensen zichzelf niet zien doen.
Ook bij vurig gewenste kinderen, verwekt via IVF, wordt ongeveer 1 op 10 geaborteerd op vermoeden van syndroom van Down. Niet onlogisch of onwaarschijnlijk: de kans op Down stijgt met de leeftijd van de moeder, en wie IVF aanspreekt is vaak ouder dan gemiddeld.
Anti-abortusgroeperingen smijten met modder na de bekendmaking van deze cijfers: "Kinderen worden behandeld als maakbare dingen. Bij het minste foutje vliegen ze eruit. Geen respect voor het leven." Harde woorden, die doen alsof zo'n beslissing in een seconde en zonder spijt, wroeging of schuldgevoel wordt gemaakt. Gepareerd ook door gezinstherapeuten: "Het is een keuze die iedereen voor zich moet maken, met een inschatting of hij/zij de inspanning aankan."
Anderzijds kan wel terecht de vraag worden gesteld hoe vaak de raadgevingen en de cijfers kloppen: hoe vaak wordt een genetische afwijking voorspeld, die er uiteindelijk niet blijkt te zijn? Of omgekeerd?
