Door:
Lynn Formesyn
25/05/12 - 14u10 Bron: Huffington Post
Voor een baby is de wereld een grote chaos. Om er wijs uit te worden zoeken ze intellectuele stimulatie. Uit recent onderzoek blijkt dat de aandachtsspanne van baby's gemakkelijk verklaard kan worden aan de hand van het 'Goudlokjesprincipe'.
Misschien zit het ergens ver weg in je geheugen, maar je kent ongetwijfeld nog wel het sprookje van Goudlokje en de drie beren. Het kleine, blonde meisje komt terecht in het huis van de beren en merkt dat elk van de drie van zowat alles in huis een eigen exemplaar heeft. Ze test de bedden, proeft van elke kom pap en kiest uiteindelijk voor de dingen die voor haar juist goed zijn. Het Goudlokjesprincipe komt dus voort uit de idee dat iets binnen bepaalde marges moet vallen én blijven, in plaats van extremen te bereiken.
Aandacht
Uit recent onderzoek blijkt dat ook de aandacht van baby's volgens dit principe werkt. Bij 72 baby's tussen 7 en 8 maanden werden de oogbewegingen gevolgd tijdens het kijken naar videobeelden. De kindjes zaten op de schoot van hun mama of papa, die oogkleppen en een hoofdtelefoon opgezet kreeg om zeker geen onbewuste signalen uit te sturen.
In de video's verschenen objecten in of achter dozen. De baby's verloren hun aandacht en keken weg op het moment dat de beelden te saai werden omdat de hele tijd hetzelfde gebeurde. Wanneer de beelden echter te complex werden, zonder dat een patroon of gebeurtenis voorspelbaar was, stopten de baby's ook met kijken.
Verrassingselement
De onderzoekers besluiten dan ook dat baby's nood hebben aan een verrassingselement om de aandacht erbij te houden. Ze voegen er nog aan toe dat deze bevinding veel gelijkenissen vertoont met wetenschappelijk onderzoek rond de leerprocessen van volwassenen. Zij verliezen namelijk ook interesse als iets te makkelijk of te moeilijk is. Net zoals de pap van Goudlokje, moet het dus precies goed zijn.
