Angelina Jolie is werelds bekendste adoptiemoeder.
Katherine Heigl wil later adopteren.
Sommige vrouwen vrezen zo voor hun carrière of figuur dat ze fobisch zijn voor een zwangerschap. Toch willen ze kinderen, dus om dit pijnlijke obstakel te omzeilen kiezen ze voor adoptie. Praktisch of gewoon egoïstisch?
Geen noodzaak
Het blijft natuurlijk een uitzondering, maar meer carrièrevrouwen kiezen voor adoptie. In de westerse maatschappij willen vrouwen als gelijken concurreren met mannen. Daardoor zien ze een zwangerschap als een ongemak. Iets dat enkel pijn en stress veroorzaakt, maar niet gelukkiger maakt. Sommige vrouwen zien een geboorte niet meer als een noodzakelijke manier om een gezin te stichten. Vorige week gaf de 29-jarige actrice Katherine Heigl van Grey's Anatomy toe: "Ik wil geen kinderen van mezelf, een zwangerschap lijkt me helemaal niet leuk. Ik vind het niet nodig om al die pijn te moeten doorstaan. Een kind adopteren, dat is mijn plan. Onlangs moest ik een vreselijk pijnlijke geboorte spelen voor een film, sindsdien heb ik gewoon geen zin meer om zelf kinderen te krijgen."
Geen babypersoon
Ook de 31-jarige Britse Katharine Parker koos voor adoptie. "Het idee van een zwangerschap heeft mij altijd afgestoten. Ik heb ooit eens de geboortvideo van een vriendin gezien, ik was er echt niet goed van. Baby's zijn eigenlijk wat angstaanjagend, vind ik. Maar ook mijn carrière stond in de weg. Ik heb simpelweg de tijd niet om zwanger te zijn en te bevallen." Daarom besloot Katherine twee kinderen te adopteren, May is nu 7 en Alexander is 6 jaar. "Ik geef toe dat ik een fobie voor bevallingen heb. Ik ben gewoon geen babypersoon, ik heb er nooit een band mee gevoeld. Mijn neefjes en nichtjes heb ik bijvoorbeeld nooit willen vasthouden. Toen mijn man kinderen ter sprake bracht, heb ik meteen mijn voorwaarden gesteld, adoptie dus. Toen we ons kandidaat stelden, was ik ongelooflijk opgelucht. Ja, we moesten veel onderzoeken ondergaan en lastige vragen beantwoorden. Het was vermoeiend, maar toch liever dat dan een geboorte."
Toch veel werk
"We wilden peuters, geen baby's, dus kregen we twee kinderen van ongeveer 2 jaar." Maar al snel ontdekte Katharine dat twee kinderen adopteren uit een gebroken gezin, veel meer werk is dan zelf een kind op de wereld te zetten. Uiteindelijk moest ze twee jaar loopbaanonderbreking nemen, iets waar ze op voorhand van had gezegd dat ze het helemaal niet wilde. "Als je adopteert, word je plots in het moederschap gesmeten. De kinderen waren erg levendig en ze waren niet goed opgevoed, ik moest ze heropvoeden. Wat erg zwaar was." Toch heeft Katharina geen spijt. "Mijn kinderen maken me blij en ik kan niet zonder ze. Ze weten dat ze geadopteerd zijn en we praten er open over. Ik besef dat ze ooit hun natuurlijke ouders zullen willen ontmoeten, daar heb ik geen problemen mee. Ik ben heel blij dat ik twee 'verloren' kinderen een thuis heb kunnen geven. Veel liever dit dan de stress en pijn van een bevalling."
IJdelheid
Ook de 44-jarige Edwina Langley, kon als vrijgezel op 30-jarige leeftijd haar biologische klok niet negeren. Daarom besloot ze te Laura, nu 7 jaar, te adopteren. "De gedachte van zwanger te zijn vind ik raar. De bevalling van mijn zus was een erg traumatische ervaring. Ik vroeg waarom me af een vrouw dat vrijwillig zou willen doorstaan. Ik heb een mooi figuur en ook daarom wilde ik geen geboorte. Tijdens en na de bevalling zou ik dan verdikken. Een echte aanslag op mijn lijf, vond ik. Ja, ik heb het voor een stuk uit ijdelheid gedaan." (ep)
