Onlangs raakte bekend dat ook mannen een postnatale depressie kunnen krijgen. Ik vrees dat ik enkele van de symptomen bij mijn man herken, maar ik ben niet zeker. Hoe kan ik weten of hij gewoon gestrest is of postnataal?
Rika Ponnet, seksuologe: 'Zomaar spreken van een mannelijke variant op de postnatale depressie als we het over een 'moeilijke tijd' hebben, is overdreven. Na de geboorte van een kind krijgen veel ouders - vrouwen én mannen - het knap lastig. Niet alleen is het een fysiek erg zware periode (weinig nachtrust), ook mentaal is de belasting behoorlijk. Men is onzeker, moet wennen aan de nieuwe situatie waarbij het kind alle aandacht opeist en er vaak weinig tijd overblijft voor het eigen leven, de eigen verlangens.
Dit brengt gevoelens van een belastende druk en verantwoordelijkheid met zich mee. Dit alles staat in schril contrast met het roze beeld dat bestaat van het ouderschap. Wie de reclamefilmpjes en -verhalen mag geloven, denkt dat een kind op de wereld zetten één groot feest is. De overgang tussen het leven met twee naar drie is vandaag moeilijker dan vroeger en komt ook vaak op een later moment, wat de aanpassing nòg groter maakt.
Kinderloze koppels leiden vandaag vaak een erg actief en vrij leven, niet gebonden aan regels of een agenda. Wie jaren zo geleefd heeft en dan plots op zijn 35ste of later vader of moeder wordt, kan het daar moeilijk mee hebben. Het ondergeschikt maken van je eigen behoeftes aan die van het kind, is niet zo'n makkelijke switch.'
'Blijkbaar beleven vrouwen die ommekeer nog altijd een stukje gemakkelijker dan mannen. Tijdens hun zwangerschap hebben ze al een aantal beperkingen ervaren die uiteraard toenemen zodra het kind er is, maar de overgang verloopt zo geleidelijker. Bij mannen is die overgang zeer abrupt. Ze hebben het kind zeker gewenst, maar als het zover is, vinden ze het moeilijk er veel voor op te geven, zichzelf op de tweede plaats te zetten, én ook nog eens te ervaren dat de aandacht van de partner die eerste maanden wat tanende is.
Laat het een geruststelling zijn dat die tijd overgaat, de aanpassing er langzaam aan komt en men opnieuw, in de nieuwe gezinssituatie, een goed evenwicht kan vinden. Bij een aantal mannen lukt dat niet en is er echt sprake van een vorm van depressie. Ze zijn overbezorgd, zowel over de zorg en de verantwoordelijkheid tegenover het kind, als over de financiële gevolgen. Vooral mannen die zelf niet zo'n fijne jeugd hadden, kampen dan al eens met sterke onzekerheidsgevoelens. Gaan die gevoelens niet over, begint je man te lijden aan slapeloosheid of heeft hij geen zin om onder de mensen te komen, dan is het aan te raden om bij je huisarts langs te gaan. In alle andere gevallen brengt tijd echt wel raad. Praat erover en wissel je ervaringen uit bij 'soortgenoten'. Dat lucht op en maakt dat je je niet alleen voelt met je onzekerheden.
Maar bovenal: relativeer. Perfectie is niet van deze wereld en niemand verwacht van jou dat je de perfecte ouder bent. Leg voor jezelf die lat dan ook niet zo hoog, maar probeer vooral te genieten van een tijd die ongetwijfeld erg leuk kan zijn.'
Door Caroline De Ruyck
(Goed Gevoel, april 2007)
