De hedendaagse vader klopt niet zelden nog even veel (lange) dagen na de geboorte van zijn kind dan ervoor. De ‘nieuwe vader’ is vooralsnog een ‘work in progress’. Dat zegt sociologe Esther Dermott van de universiteit van Bristol.
Wel sportdag, niet thuis zijn
“De hedendaagse vaders durven hun emoties te uiten, gaan naar de sportdag en willen een relatie opbouwen met het gezin. Maar ze zijn niet bereid hun professionele tijd terug te schroeven om meer tijd door te brengen met de kinderen. Het lijkt erop dat ze niet graag thuis zijn”, vat Dermott haar onderzoek samen. Toch is er een verbetering zichtbaar. Vroeger ging de man namelijk harder werken na de geboorte van zijn kind.
Vrouwelijk ouderschapsmodel
Voor haar onderzoek interviewde de sociologe enkele nieuwbakken vaders. “Ze omarmden het vaderschap allemaal als een fenomeen dat het leven verandert en een serieuze impact heeft op hun sociaal leven. Ook hun persoonlijke relaties veranderden, zo zegden de vaders, en vaak ten goede.” Er was echter geen aanwijzing dat de mannen het vrouwelijk ouderschapsmodel overnamen. Moeders gaan vaak deeltijds werken, om meer bij de kinderen te zijn.
Niet minder, wel flexibele uren
“We zijn geen mannen tegengekomen die hun kind boven hun carrière stellen, zoals moeders wel eens doen. Zelfs de erg betrokken vaders kloppen niet minder uren. Ze willen wél graag meer flexibele uren.” Dat zou erop kunnen wijzen dat de vaders wel bereid zijn tijd te maken voor hun kinderen, zolang hun werk er niet onder lijdt. “Misschien willen vaders gewoon alles. Nog waarschijnlijker: ze kunnen alles hebben”, verklaart Dermott.
Inkomensverlies
Adrienne Burgess van het Britse informatiecentrum Fathers Direct juicht de resultaten toe. “Het is duidelijk dat mannen nu niet meer uren moeten gaan werken om het inkomensverlies te compenseren. Ik ben er wel zeker van dat het aantal uren dat vaders kloppen, nooit zal verminderen tenzij het ouderschapsverlof beter betaald wordt. Koppels onderschatten namelijk hoeveel een baby kost en slaan in paniek bij de gedachte het met maar een inkomen te moeten doen.”
Voorbeeld: Tal Lomnitzer, vader van Olivia
Een kleine casestudy toont dit duidelijk aan. Tal Lomnitzer, een dertiger, is de trotse vader van Olivia. De eerste twee weken bracht hij samen met haar door, daarna ging hij weer werken. “Ik voelde me vreselijk. Het was alsof ik een stukje van mezelf achterliet.” Maar 19 maanden later werkt de trotse vader alweer elf uur per dag en het ziet er niet naar uit dat dat zal veranderen. “Ik ben een manager! Ik kan niet zomaar minder uren gaan werken”, zegt hij.
“Voor Olivia geboren werd, wilde ik zoveel mogelijk tijd met haar doorbrengen. Het was heel teleurstellend toen ik erachter kwam dat dat niet ging. Aan de andere kant zorgt het er wel voor dat naar huis gaan nóg leuker is geworden. Telkens als ik haar zie, glijdt alle stress van me af.”
Zijn vrouw Sarah bleef tien maanden thuis om voor Olivia te zorgen en werkt nu drie dagen per week. “Ik was wel bang dat ik niet zo’n goede band met Olivia ging kunnen opbouwen als wanneer ik thuisgebleven zou zijn. Maar dat is gewoon niet zo, het duurde gewoon wat langer.” (edp)
