"Bevallen mag geen wedstrijd worden"

"Bevallen doet helemaal geen pijn. Het is een fantastische ervaring!". De mening van veel vrouwen, of enkel van een minderheid, waartoe ook Gisèle Bündchen behoort. Het Braziliaanse supermodel kan niet zwijgen over hoe 'tof' en 'pijnloos' haar bevalling was. Het geheel duurde acht uur, vond voornamelijk plaats in bad en was door ellenlange voorbereidingen en veel yoga 'een zeer kalme gebeurtenis'.

Algemeen idee
Dat staat in schril contrast met het algemene idee van een bevalling: dat het pijn doet. Daarom zijn er epidurale verdovingen, schreeuwen vrouwen een ziekenhuis bij elkaar, en vertellen ze elkaar achteraf 'dat het goed meeviel'. Al ligt de waarheid wellicht eerder in de buurt van: 'je vergeet de pijn snel'.

Woedende vrouwen
Met haar uitspraken haalt Bündchen zich ook de woede op de hals van vrouwen die het beu zijn om ook in de verloskamer aan onrealistische verwachtingen te moeten voldoen.

"Sinds wanneer is bevallen een wedstrijd geworden? Een strijd voor vrouwen die wel of geen epidurale krijgen? Alsof het een schande is, alsof je 'je zusters' in de steek laat als je om een epidurale vraagt, alsof je 'minder moeder' bent als je bevalling niet heerlijk, pijnloos en vredig was", klinkt het verontwaardigd in een opiniestuk van Liz Fraser op de Daily Mail. 

Mijn ervaring
"Mijn eerste bevalling duurde 35 uur. Ik wou geen epidurale, want ik was sterk en wilde het juist doen, zoals de vroedvrouwen en de moeders in de supermarkt me altijd voorhielden. Ik bezweek onder de aanhoudende pijn en vroeg een epidurale, die een vroedvrouw mij weigerde met de woorden: 'je kan het wel, volhouden'. Ik voelde me schuldig dat ik er een had gevraagd.

Uiteindelijk zei een mannelijke dokter tegen mij: "Alstublieft, aanvaard een epidurale, het is geen schande. Het zal jou en je baby helpen'. Ik gaf toe, en ik was blij. Ik voelde onmiddellijk hoe mijn lichaam ontspande en had meteen spijt dat ik niet eerder een epidurale verdoving had toegelaten. Achteraf was ik boos dat de vroedvrouw mij dit weigerde. Een epidurale is niet alsof je een wedstrijd verliest, alsof je opgeeft. Het is een hulpmiddel", getuigt ze.

De Grote Moederwedstrijd
Fraser ziet in 'de bevallingsstrijd' een nieuwe component in de Grote Moederwedstrijd. "De waarheid is dat moeders zeer competitief zijn. Hun kind moet het snelst lopen, praten, tandjes krijgen en zindelijk zijn.

Daarenboven wordt de druk op moeders ook steeds groter. Het aantal maanden dat je moét borstvoeding geven (hoe meer, hoe beter), het aantal keren dat je afspreekt met vriendinnen of gaat sporten (hoe minder, hoe beter), alles bepaalt of je een goede moeder hebt.

En natuurlijk moet je er goed uitzien, je huis in orde zijn en de maag van je man gevuld en zijn seksuele noden vervuld. De criteria voor 'de goede moeders-club' zijn onmogelijk, en brengen zelfs de sterkste moeders aan de rand van een zenuwinzinking."

Wij zijn vrouwen, geen robots
"Het moet stoppen. Niemand kan dat alles zonder een burn-out. Wij zijn vrouwen, geen robots! Iedereen zou een cirkel vriendinnen moeten hebben, die begrijpen dat een bevalling elke keer anders is. Die je steunen, niet veroordelen. Wedden dat dat ons veel gelukkiger zal maken?" (edp)