'Ik herken mezelf niet meer. Ik, die altijd opgewekt en vrolijk ben, voel me nu al dagenlang somber, moe en futloos. Ik loop voortdurend te huilen en zou het liefst van al de hele dag in bed blijven. En dat terwijl ik net alle reden heb om zielsgelukkig te zijn. Negen maanden lang - of eigenlijk nog veel langer - heb ik met elke vezel van mijn lichaam uitgekeken naar de komst van Jasper. Nu is hij er eindelijk. Kerngezond en een prachtig ventje. Maar als ik in zijn wiegje kijk, dan voel ik niks. Geen onvoorwaardelijke liefde, geen onbreekbare band. Helemaal niks. En als ik daarover nadenk, begin ik alweer te huilen. Ik ben toch zijn mama? Ik zou toch bereid moeten zijn mijn leven voor hem te geven? Mijn zus zegt dat het de babyblues zijn. Dat zij dat ook gehad heeft. Dat veel vrouwen daar last van hebben. En dat het wel weer over gaat. Daar reken ik dus maar op, al kan ik het me momenteel maar moeilijk voorstellen. Eerlijk, als ik de klok kon terugdraaien, ik denk dat ik het zou doen.'
(Uit het dagboek van Eline (27), kersverse mama van Jasper)
Meer info over postnatale depressie:
Trefpunt Zelfhulp: contactgegevens van zelfhulpgroepen. Tel. 016/23.65.07, www.zelfhulp.be of trefpunt.zelfhulp@soc.kuleuven.ac.be.
Door Veerle Maes
Goed Gevoel, Januari 2008
