Anja (31): 'Ik herinner me de eerste weken na de geboorte van mijn zoontje als een allesbehalve rooskleurige periode. Ik had een schitterende zwangerschap gehad, de bevalling verliep erg vlot en ook de eerste twee, drie dagen beleefde ik in een gelukzalige roes. Maar toen die roes was uitgewerkt, leek het of ik in een diepe put terecht kwam. Ik voelde me somber en lusteloos, huilde om het minste en zelfs als Milan een goede nacht had en een paar uur aan een stuk sliep, kon ik de slaap niet vatten. De borstvoeding liep ook niet zoals ik me had voorgesteld. Er waren dagen dat ik de hele dag met mijn kind aan de borst zat en nog kwam hij maar heel moeizaam bij. Dus daar maakte ik me dan ook nog 'ns zorgen over. Ik interpreteerde ieder huiltje als een signaal van honger en was al gestrest als ik eraan dacht dat Milan wéér zou moeten eten. Ongetwijfeld voelde Milan die spanning aan, waardoor hij ook onrustig werd, moeilijk at, nog meer huilde, enzovoort. In plaats van me elke dag meer thuis te gaan voelen in mijn moederrol, had ik almaar meer het gevoel dat ik het niet aankon, dat ik geen goede mama was. 'Neem eens wat tijd voor jezelf,' luidde het goedbedoelde advies van een aantal mensen in mijn omgeving, maar dat zag ik praktisch niet zitten. Milan at elf tot twaalf keer per dag. Ik zag écht geen kans om tussendoor ook nog af te kolven zodat ik er een paar uur tussenuit kon. Op den duur maakte ik ook voortdurend ruzie met mijn partner. Ik nam het hem kwalijk dat hij gewoon kon gaan werken terwijl ik het gevoel had vierentwintig uur op vierentwintig alleen nog maar in functie van mijn kind te leven. Na zeven weken heb ik uiteindelijk het roer omgegooid. Ik besefte dat het zo echt niet verder kon, dat ik in een negatieve spiraal zat, die ik absoluut moest doorbreken. Uiteindelijk heb ik beslist de borstvoeding stop te zetten. Met spijt in het hart, maar het was intussen zo'n grote bron van stress geworden dat ik al verkrampte als ik er nog maar aan dacht. Zodra ik de beslissing genomen had, voelde ik me enorm opgelucht. Ik was veel relaxter en van dan af ging het steeds beter.'
'Intussen heeft Milan er een zusje bij. Na háár geboorte bevond ik me wél op die befaamde roze wolk. Ella was in veel opzichten een veel gemakkelijkere baby dan Milan, maar wellicht heeft dat er vooral mee te maken dat ik zelf veel rustiger en ontspannen was. Als ik er nu op terugblik, denk ik dat ik na Milans geboorte op het randje van een postnatale depressie heb gebalanceerd. Schamen doe ik me daar niet over. Waarom zou ik? Maar ik vind het wel heel jammer. Ik heb spijt dat ik vooraf niet meer gelezen had over babyblues en dergelijke. Misschien had ik het dan allemaal anders kunnen aanpakken.'
Meer info over postnatale depressie:
Trefpunt Zelfhulp: contactgegevens van zelfhulpgroepen. Tel. 016/23.65.07, www.zelfhulp.be of trefpunt.zelfhulp@soc.kuleuven.ac.be.
Door Veerle Maes
Goed Gevoel, Januari 2008
