Een nieuw jaar, een nieuwe start en een nieuwe jij. Dat is het doel van goede voornemens. Iets waar je niet blij mee bent in je leven veranderen. Ten goede, dat spreekt voor zich. Mooi streven, maar meestal tot mislukken gedoemd. Omdat de lat te hoog ligt, de weg ernaartoe verkeerd werd ingeschat en/of omdat je streven te ver staat van de werkelijke jij. Kortom: goede voornemens maken je ongelukkig, ze geven je het gevoel dat je (weeral) faalt en dat maakt dat je jezelf meestal nog meer gaat pushen. Met nog minder resultaat tot gevolg. Maak daar komaf mee: maak een slecht voornemen.
Voor de duidelijkheid: een slecht voornemen is geen (nooit never jamais) een crimineel of strafbaar voornemen. Geen moorden, slachtpartijen, blauwe ogen of kapot gestoken banden, alsjeblieft.
Wat dan wel? Iets dat je eigenlijk van jezelf niet mag. Omdat het vloekt met je goede voornemen, met de beste jij die je wil zijn, omdat het niet aanvaard is of omdat je het niet kan toegeven voor jezelf.
Bijvoorbeeld
Het beste voornemen dat je kan maken... is een slecht voornemen maken. Dat je een dag per week of per maand gewoonweg alleen maar doet wat jij leuk vindt (ook als de strijk daardoor blijft liggen), dat je jezelf twéé (tien) chocolaatjes gunt (ondanks dat je op dieet bent) of dat je jeniet inhoudt tegen je schoonmoeder/baas/bemoeizieke buurvrouw (met alle gevolgen vandien).
Dat je één keer per maand mag beslissen om niét te sporten, omdat het regent, je geen zin hebt of je tv wil kijken. Dat je de kinderen vaker in handen geeft van grootouders of vrienden, om slaap in te halen of schaamteloos vijf afleveringen van je favoriete serie te kunnen bekijken.
Te veel druk
Waarom je zo'n slecht voornemen moet maken? Omdat we al elke dag onder zware druk staan. Omdat we onszelf blijven pushen naar meer, beter, sneller, hoger, waanzinniger. Een gelukkig nieuwjaar is niet voldoende, het moet een fantastisch, spetterend jaar worden. Net zomin als een spaghetti volstaat wanneer vrienden komen eten (driegangen, minstens!), een nette broek voor een familiefeest (na de Roberto Cavalli van Lesly-Ann Poppe?) of een wekelijkse opruimactie (spicspan gedweild, alstublieft).
Weg met moeten...
Omdat we niet ontsnappen aan deze 'moetens', omdat ze zo'n deel uitmaken van ons leven dat we niet meer zien dat we een keuze hebben. Dat we niet gaan doodgaan van één poetsbeurt minder, dat onze vrienden ons niet minder graag gaan zien omdat je 'maar' een spaghetti maat, dat we gelukkig kunnen zijn met gewoon in plaats van met buitengewoon.
... en het schuldgevoel
En ook omdat het schuldgevoel daardoor vermindert. Dat schuldgevoel na die extra snoepen, dat namiddagje tukken in de zetel, die rok die je niet nodig had... het mag. Het is je slechte voornemen, het toegestane zondigen. Weg schuldgevoel, kom maar op met driedrubbel genieten!
Leve het willen
Daarom mogen we onszelf iets gunnen. Een pleziertje, al dan niet schuldig, een 'willen' in plaats van een 'moeten'. Iets waar we grenzeloos van genieten, ook al is het betekenisloos voor iemand anders. Iets van onszelf.
Het doel
Met één doel: jezelf gelukkiger maken. Omdat je eens gekozen hebt voor jezelf, omdat je hebt gedaan wat je wilde doen, omdat je minder boos zal zijn of geirriteerd zal reageren, omdat het leven gewoonweg leuker wordt.
Doen, voor jezelf. Of voor de goede voornemens, die gemakkelijker worden omdat het niet altijd moet, paradoxaal genoeg.
Kies één slecht voornemen. Iets dat je jezelf gunt, waarover je je niet schuldig voelt. En wie zegt dat je per maand geen nieuw slecht voornemen kan maken... (edp)
