Waarom huismoeders geen respect krijgen

Het wordt gepromoot als droom: thuisblijven voor de kinderen. De kinderen zijn gelukkiger want ze zien hun ouders (of toch hun moeder) vaker, psychologische problemen worden in de kiem gesmoord en het hele gezin baadt in een sfeer van rust en huiselijkheid, want mama hoeft zich 's ochtends niet te haasten, heeft tijd om taarten te bakken en doet het huishouden gewoon zelf. Een heerlijk plaatje, waar iedere werkende mama vast ooit bij wegdroomt. Maar is het wel zo heerlijk?

Zelfvertrouwen
Niet zelden echter is er geen respect voor deze huismoeders, niet in het minst van hun eigen kinderen. Waarom niet? "Omdat ze te weinig zelfvertrouwen hebben" argumenteert Lucy Canvendish in de Britse krant Daily Mail.

"Ieder kind wil vaak bij zijn ouders zijn, wil dat ze hen steunen en naar elk schooltoneel komen. Maar eens ze een tiener worden, willen ze geen moeder meer die elke seconde aan hen wijdt, die hen het centrum van de wereld maakt. Want hun moeder is ook niet meer het centrum van de wereld voor hen. Zij willen een moeder met een leven, die interessante dingen doet."

Voorbeeld
Logisch, vindt Cavendish. "We leven in een samenleving waarin mannen én vrouwen werken, waarin vrouwen er af en toe in slagen de top te bereiken, en vrouwen zelfs meer verdienen dan mannen. Wat voor voorbeeld geef je dan als je thuis zit als moeder, zonder eigen inkomen, zonder taak, zonder zelfwaarde?"

Combinatie
Natuurlijk: de combinatie werk & gezin is niet gemakkelijk, en veel werkgevers maken het hun werknemers ook niet gemakkelijk. Geen wonder dat veel vrouwen hun werk helemaal opgeven na dat veel te korte moederschapsverlof. Ze verlangen naar hun kind, naar de zorg ervoor en zien daartoe geen andere mogelijkheid dan hun job op te geven.

Boemerang
Een beslissing die vele vrouwen als een boemerang in hun gezicht terugkrijgen. Huiswerk is niet betaald en geeft je geen recht op pensioen. Bovendien is je wereld na enkele jaren wel heel klein geworden. Er zijn manieren om dit tegen te gaan: vrijwilligerswerk doen, voldoende tijd voor jezelf met vriendinnen (liefst zonder kinderen) plannen. Maar dat is niet hetzelfde als de waarde die een job je geeft.

Bevrijding
"Als je aan het werk bent, dan ben je even geen moeder. Je collega's weten dat misschien zelfs niet en vragen er niet naar. Je kan gewoon een gewaardeerde vrouwelijke werkkracht zijn, zonder al het gedoe errond. Je huis buiten komen, naar een wereld die per definitie geen kinderen bevat kan bevrijdend werken", vindt Cavendish.

Het Project
"Huisvrouwen hebben dat niet. Zeker niet als ze een veeleisende, boeiende en goed betaalde job hebben opgegeven voor hun oogappels. Hun wereld draait helemaal rond de kindjes, rond wat ze kunnen en al zouden moeten kunnen op een bepaalde leeftijd. Als een kindje zich wat trager ontwikkelt, nemen ze het als een persoonlijke belediging. De kinderen zijn hun project, alles moet ervoor wijken. Maar als het project afgelopen is, blijven ze met lege handen achter."

Schuldgevoel
Maar waarom krijgen ze full-time werkende moeders dan de volle laag? "Er wordt hen een schuldgevoel aangepraat. Vele van die vrouwen zeggen dan te werken 'omdat het moet', en dat ze wel zouden willen thuisblijven als ze dat konden. Dat komt door alle thuiswerkende moeders die continu lopen op te scheppen over hoeveel beter het is voor hun kinderen en hoeveel gelukkiger ze zijn." Maar hoe komt het dan dat het hun kinderen zijn die zich als tieners het meest afzetten tegen hun moeder?

Compromis
Misschien is er wel een soort compromis nodig. Een nadruk op meer thuis zijn als je kind jong is, en weer meer professionele verantwoordelijkheden opnemen als je kind zelfstandiger wordt.

In alle geval is er respect nodig voor de keuze die vrouwen maken, welke ze ook maken: thuisblijven, part-time werken of voltijds werken. "Nu lijkt het wel alsof elke keuze de foute keuze is. Blijven ze thuis, dan hebben ze geen leven; gaan ze werken, dan zijn ze slechte moeders. Dat moet ophouden", besluit Cavendish. (edp)