Rudy Vranckx: 'Ik was bang dat ik domweg in een valstrik was gelopen'

Bewaar artikel
redactie
2/05/17 - 06u01  Bron: Story
© Dieter Bacquaert.

Als Rudi Vranckx (57) niet aan een frontlinie in het Midden-Oosten zit, zoekt hij de rust op van zijn Italiaanse buitenverblijf. Het voorbije jaar heeft de gedreven reporter wel even overwogen om de stekker uit zijn job te trekken, vertelt hij in Story.

Rudi Vranckx is er de man niet naar om uitdagingen uit de weg te gaan. 'Je moet het kwaad proberen vatten. Als je iets met eigen ogen ziet, boezemt het minder angst in', vertelt hij. Het verklaart waarom hij met zijn cameraploeg naar Irak en Syrië trok, op het moment dat België nog volop aan het bekomen was van de terreuraanslagen van 22 maart. Rudi sprokkelde getuigenissen van militairen, verzetsstrijders én ex-IS-strijders, maar ook verhalen van families die hun kinderen zagen radicaliseren. Naast de aangrijpende Canvas-reeks IS in het vizier leverde zijn werk ook het beklijvende boek Harde Tijden op. 'Het meest bangelijke vond ik om in het hoofd te kruipen van ex-IS-strijders', vertelt Rudi. Toen werd ik me ervan bewust dat de dreiging echt overal kan zitten. Terreur is iets heel ongrijpbaars. Anderzijds slagen terroristen en extremisten er alles bij elkaar niet in om in het Westen écht veel aanslagen te plegen.'

Valstrik
Tijdens zijn gesprekken met enkele ex-IS-leden werd het wel even spannend. 'We hadden afgesproken in een safe house aan de grens met Turkije. Je gaat uit van de betrouwbaarheid van die mensen, maar voor hetzelfde geld ging het om dubbelagenten. Toen de deur ineens op slot bleek en onze contactpersoon onbereikbaar was, werd ik heel ongerust. Ik ken verhalen van collega's die zulke afspraken met hun leven moesten bekopen en was bang dat ik domweg in een valstrik was gelopen. Achteraf bleek er niets aan de hand, maar ik vond het nog beangstigender dan mijn gesprekken aan het front.'

Aan de dood ontsnapt
Rudo ontsnapte enkele jaren geleden aan de dood bij een aanslag in Syrië en dat zorgde ervoor dat hij nu wel wat anders leeft. 'Sindsdien ben ik me veel harder bewust van mijn sterfelijkheid. Voordien kon ik wel eens stoere taal spreken: als het einde nabij is, hoop ik dat het snel gebeurt. Maar nee! Ik wil gewoon dat het niet gebeurt. Er mag mijn team niks overkomen. Maar het heeft ons nog nooit tegengehouden. Het afgelopen jaar zijn we van de ene frontlinie naar de andere getrokken. Vorig jaar dact ik er nog aan om te stoppen als oorlogsreporter omdat ik het gevoel had dat ik mijn job niet goed meer kon doen. En voor mij is er geen tussenweg. Ik doe het goed of helemaal niet.'

Thuisfront
Liesbet Vrieleman, de partner van Rudi, staat aan het hoofd van de nieuwsdienst, maar zij beslist nooit mee over zijn buitenlandse missies.  'Dat gebeurt in overleg met mijn directe bazen. Liesbet staat daar buiten. Ook privé trouwens. Ik zal mijn ideeën uiteenzetten en sta open voor de mening van mijn omgeving, maar ik ben kritisch genoeg om te beslissen of ik wil gaan. Als ik thuis zou blijven uit emotionele overwegingen, dan zou het alleen zijn omdat er iets ernstigs is gebeurd met mensen die ik graag zie. Gelukkig is me dat nog nooit overkomen.'

Benieuwd welk ritueel Rudi heeft als hij terugkomt uit het buitenland en hoe zijn ouders op zijn job reageren? Je leest het nu in Story.


Meer over
Story