'Als kind van drie jaar kwam ik in de jaren zeventig met mijn ouders naar België. Mijn vader was mijnwerker en we woonden in het landelijke Opgrimbie. Mijn ouders waren simpele godvrezende mensen. Maar ik groeide op tussen Limburgse jongens en ik vloek, rook en drink net zo goed als Vlamingen. Dat is ook de boodschap die ik wil meegeven: als kind van migranten moet je steeds een evenwicht zoeken tussen die twee werelden. Dat is niet altijd simpel. Tot in de jaren negentig ging ik trouw mee op vakantie naar Turkije. Het cultuurverschil was soms best confronterend. Als ik zag hoe mensen uit Anatolië in de zengende hitte glimlachend veertien uren zwoegden om kikkererwtjes te plukken, ging ik de materialistische wereld toch anders bekijken. Als ik aan Turkije denk, is het vaak met een gevoel
van melancholie maar ook niet méér. Mijn vader is onlangs overleden
en ik koester nu wel nog meer de waarden die hij ons heeft
bijgebracht.'
'Men zegt dat je als schrijver wordt geboren, maar ik ben pas zo'n vijf
jaar geleden beginnen te schrijven, na een zwaar auto-ongeval dat mij in een rolstoel deed belanden. Schrijven was een vorm van therapie en ik was verbaasd over het plotse succes. Je moet weten, ik kom uit een familie van hardwerkende mensen voor wie literatuur
niet echt belangrijk was. Zou mijn talent ooit aan de oppervlakte gekomen zijn indien we in Turkije waren gebleven? Wie zal het zeggen? Mijn boek is nog niet in het Turks vertaald, maar ik lig niet
wakker van reacties vanuit de Turkse gemeenschap. Eerlijk gezegd
hou ik me niet bezig met zulke vragen. Ik schrijf niet voor één bepaalde groep. In de eerste plaats zou ik willen dat mensen -
ongeacht hun achtergrond - ontroerd of geïnspireerd raken door
hetgeen ik te vertellen heb. We moeten ophouden met mensen in
allerlei vakjes te stoppen, dat weerhoudt er ons volgens mij van
te kunnen groeien.'
STELLING: Samenwerken met mensen van andere culturen levert mij steeds een meerwaarde op. Geef je eigen mening hieronder.
