Prehistorisch en mythisch dier: de laatste tapirs

Tapirs hebben iets prehistorisch. Hun vreemde snuit maakt hen toch wel speciaal in de dierenwereld. In Azië komen ze zelfs voor in de mythologie. De bergtapir is in Zuid-Amerika echter ernstig bedreigd. Dit bijzondere dier is daarom ons dier van de week.

De tapir heeft niet veel ruimte meer om te overleven. Ontbossing en het uit elkaar vallen van zijn habitat zijn de belangrijkste redenen voor het verdwijnen van de tapirs. Er wordt ook illegaal gejaagd op de dieren en bepaalde lichaamsdelen worden gebruikt voor het produceren van geneesmiddelen. Op de koop toe zijn er meer ziekten en roofdieren door de ontbossing.

Grote dieren
De populaties van tapirs zijn bovendien beperkt tot reservaten in Ecuador en Colombia. De vier resterende tapirsoorten in Zuid-Amerika en Azië worden op de voet gevolgd. Niet alleen de snuit van de tapir is opvallend, volgroeide dieren zijn hoegenaamd niet klein. Zo kunnen ze ongeveer twee meter lang en één meter hoog worden.

Roofdieren
Tapirs worden zowel in dierentuinen als in het wild 25 tot 30 jaar oud. Ze kunnen om de twee jaar jongen voortbrengen. Een volwassen tapir is ook geen gemakkelijke prooi voor roofdieren. Zo is hun huid rond de nek extra stevig. Vooral jaguars, krokodillen, anaconda's en tijgers zijn vijanden van de tapir.

Dromen
Voor de mens is de tapir niet gevaarlijk, maar toch kunnen we deze dieren maar best niet lastig vallen. In het verleden hebben enkele slachtoffers al mogen ondervinden dat een tapir behoorlijk stevig kan bijten. Ook in de mythologie is de tapir geen vredelievend diertje. Volgens de Japanse verhalen eten tapirs de dromen van mensen op. (gb)


KLIK HIER VOOR MEER FOTO'S