© afp.
Over anderhalve maand is het alweer een jaar geleden sinds een zware aardbeving en tsunami vermoedelijk 19.000 slachtoffers maakten in Japan. Een exact cijfer op het aantal doden kleven is wellicht nooit mogelijk, aangezien nog duizenden mensen vermist zijn. Tussen het puin wordt nog steeds gezocht naar lichamen.
© afp.
© afp.
We blijven zoeken tot we de laatste gevonden hebben. Ik wil deze mensen terug aan hun familie bezorgen, niet omdat het mijn taak is, maar omdat het mijn menselijke plicht isYoshifumi Suzuki
© reuters.
© ap.
© reuters.
Een loden winterlucht hangt boven een boot van de kustwacht, die zich een weg baant tussen de brokstukken die voor de Japanse oostkust drijven. Ergens onder het donkere water liggen honderden, misschien wel duizenden lichamen van slachtoffers die op 11 maart 2011 door de zee werden opgeslokt. Hoewel de kustwacht dagelijks blijft zoeken naar de vele vermisten, is het al van november geleden dat een lijk boven water kwam. Toen raakten de gedeeltelijke restanten van een man verstrikt in een visnet. Toch wordt de zoektocht niet gestaakt. "Als wij dit niet doen, doet niemand het", zegt Yoshifumi Suzuki aan een reporter van AFP. "We blijven zoeken tot we de laatste gevonden hebben. Ik wil deze mensen terug aan hun familie bezorgen, niet omdat het mijn taak is, maar omdat het mijn menselijke plicht is."
"Een vermiste persoon zit in het geheugen van zijn of haar familie, maar ze willen het bewijs dat de persoon in deze wereld geleefd heeft. Ik denk dat het voor hen heel moeilijk is om de realiteit te aanvaarden", gaat Suzuki verder. De tsunami eiste in één klap meer dan 19.000 mensenlevens en één op zes is nog niet gevonden.
Sonar
In de verwoeste havenstad Ishinomaki is 20 procent van de 4.700 slachtoffers nog steeds spoorloos. Er is weinig hoop om hen terug te vinden. "Als de zee doorzichtig was, zouden we meer mensen kunnen vinden. Dit is afschuwelijk", zegt Suzuki aan boord van de Shimakaze. Met vijf blijven ze de zee afspeuren, terwijl sneeuw en mist de zoektocht bemoeilijken. Met behulp van een sonarsysteem zoeken ze naar auto's en brokstukken waar mogelijk lichamen in verstrikt zitten. Wanneer ze eindelijk een signaal ontvangen, worden duikers in het water gestuurd. De zichtbaarheid is er echter niet meer dan één meter en door de koude temperatuur kunnen ze niet langer dan een paar minuten duiken.
Enorme watermuur
Yoshiyuki Kikuchi, kapitein van de Shimakaze, herinnert zich de horror van de tsunami nog als gisteren. Toen hij van het tsunami-alarm hoorde, besloot hij snel uit te varen om zijn boot te beschermen. Op zee zijn golven immers kleiner en gemakkelijker te verteren dan aan land. Plots zag hij een enorme watermuur op 10 kilometer van de kust op zich afkomen. "Zoiets had ik hier nog nooit gezien", zegt hij. "Nadien begon ik brokstukken te zien vanaf de kust - verwoeste huizen, banden, containers - het was verschrikkelijk." Het duurde drie dagen voor Kikuchi naar de haven kon terugkeren. Sindsdien heeft hij van het zoeken naar slachtoffers een dagelijkse bezigheid gemaakt.
Graven naar kinderen
Ook op het land blijft de politie naar lichamen zoeken, maar sinds december is niemand meer gevonden. Voor de ouders van 74 overleden jongeren in de Okawa basisschool zal er geen rust mogelijk zijn voor de laatste vier vermiste slachtoffers terug zijn. Mannen trotseren de winterkou om te blijven graven naar nieuwe gruwelijke ontdekkingen. "Er zijn kinderen vermist. Wij zijn hier zodat ze zo snel mogelijk naar huis kunnen", zegt één van de mannen. "Mijn hart breekt", zegt een andere. "Ik heb ouders gezien die hun kinderen komen zoeken. Er is zelfs een moeder die een speciaal rijbewijs gehaald heeft om met zware machines te mogen graven. Het leed zal nooit verdwijnen, maar ik hoop dat we de vermisten snel kunnen vinden." (gb)
© afp.
