Klippen langs de kustlijn in Wales
Langs steile kliffen en vredige vissersdorpjes slingert het Pembrokeshire Coast Path zich in Zuidwest-Wales van St. Domaels naar Amroth, een afstand van ruim driehonderd kilometer. Goed voor minstens een week prachtig wandelen.
Ook als het een slechte zomer is in de rest van Europa, valt het weer aan de Engelse kust meestal mee, aangezien de wind de depressies ofwel landinwaarts ofwel naar zee blazen. Met als resultaat dat buien niet lang blijven hangen.
Goed onderhouden
Het Pembrokeshire Coast Path is goed onderhouden en relatief gemakkelijk. Je loopt weliswaar heuvel op, heuvel af langs steile kliffen, maar daar waar het pad door erosie in de diepte is verdwenen, is het duidelijk aangegeven en word je omgeleid langs een iets hogerop gelegen route.
Het stijgen en dalen zorgt voor de nodige afwisseling en is niet te zwaar, als je tenminste een redelijke conditie hebt en met niet al te zware bepakking loopt.
Wild kamperen OK
Een zware bepakking hebben wij wel, omdat we alles bij ons hebben om te overnachten op mooie plekjes langs het strand en op de kliffen. Officieel is het niet toegestaan wild te kamperen, mits je jezelf aan een aantal ongeschreven basisregels houdt - afgelegen plekje, pas 's avonds laat je tent opzetten, geen rommel en lawaai maken en niet meer dan één nacht op dezelfde plek staan - wordt het getolereerd en zal niemand je een strobreed in de weg leggen.
Water, toiletten en eten
Ook handig: je komt ongeveer tweemaal daags langs een parkeerplaats waar je water kunt bijtanken, en die altijd is voorzien van schone openbare toiletten (mét wc-papier). Ook kom je geregeld langs vissersdorpjes, maar die hebben niet allemaal een restaurant of een winkel, dus de fouragering moet je wel een beetje plannen.
Veel campings
Veruit de meeste mensen die dit wandelpad 'doen', lopen van de ene bed & breakfast naar de andere, maar dat loopt nogal op aangezien deze gemiddeld 25 pond per persoon kosten. Jeugdherbergen zijn er wel, maar zeer schaars. Campings zijn er voldoende.
Frisse duik
Douchen komt er natuurlijk niet veel van als je gaat wildkamperen, maar dat is het voordeel van lopen langs de kust: je komt langs allerlei kleine strandjes - weinig zand, veel keien - waar je bij mooi weer een frisse duik kunt nemen.
Tent
Tegen acht uur in de avond zijn we alleen bij onze tent en zie ik, starend naar de Keltische Zee, dat zo'n zes meter van het strand een zeehond zijn kop boven water steekt. Nieuwsgierig als ze zijn, zwemmen ze de baaitjes af waar ze samen spelen, vaak met zijn tweeën, kijkend naar het volk dat de langs de kustpaden trekt. De wijfjes leven het grootste deel van het jaar aan de kust van Noord-Wales ter hoogte van Liverpool en komen hier in het zuiden om te paren en hun kroost groot te brengen.
Logo
Alle wandelpaden in Engeland worden beheerd en onderhouden door The National Trust en worden gemarkeerd door bordjes met hun logo: een eikeltje.
Opstapjes voor muurtjes
De landerijen worden gescheiden door begroeide stenen muurtjes die in heel Engeland alles bij elkaar miljoenen kilometers moeten beslaan. Ze passen naadloos in het landschap en ademen een prettige sfeer van orde en overzichtelijkheid die al eeuwenoud is.
De hekken tussen de landerijen kunnen niet altijd open, maar zijn dan voorzien van twee opstapjes en een lange paal om je aan vast te houden als je eroverheen stapt.
Hondensluis
Sommige van die overstapjes hebben zelfs een 'hondensluisje': een smalle opening om honden op leeftijd een vrije doorgang te bieden - één van de vele praktische uitvindingen van onze buren overzee.
Het kustpad van Pembrokeshire loopt van St. Dogmaels (noordelijk) naar Amroth (zuidelijk) en beslaat in totaal zo'n driehonderd kilometer, waarvan wij er honderdtwintig lopen in een week.
Trein
Per cityhopper zijn we in ruim een uur naar Cardiff gevlogen en vandaar met de trein naar Fishgard, waar onze tocht begon. We lopen tot aan Dale en gaan dan vanuit Milford Haven per trein weer terug naar Cardiff.
Excentriek
Niet alleen Engelsen, maar ook Duitsers zijn fervente wandelaars en soms spreken we onderweg meer Duits dan Engels. Je raakt gemakkelijk in gesprek met allerlei, vaak wat excentrieke, types die je tegenkomt en waarmee je soms goede tips uitwisselt over leuke plekken om te overnachten.
Spookweer
Een paar dagen later staan we met de tent op een klif, waar het de hele nacht spookt: rukwinden en slagregens. We doen geen oog dicht en breken vroeg op.
Moeras
Gelukkig halen we die dag het einddoel, waar we besluiten toch maar een keer een bed & breakfast te nemen, om de volgende dag een extra lang stuk te lopen zonder de rugzakken. Dit blijkt een prachtige dag voor de finale met een enkele bui, stevige wind en veel zon.
Na het Dale Peninsula te hebben omcirkeld, moeten we dwars door een moeras, doordat we vanwege hoogtij een droge oversteek missen. Dat kost ons aardig wat energie, want we moeten zoeken naar droge stukjes in het zompige labyrint en springen over geulen van een rivier en de te zachte modderbedding. Wat het weer goedmaakt, is dat de prachtigste vogels zich laten zien in dit vruchtbare stukje land.
Cardiff
Onze laatste dag in Wales brengen we door in Cardiff. Ook hier is het mooi weer en we rusten lekker uit, winkelen wat en bezoeken een kasteel.
Op de terugweg hebben we flinke wind mee en we komen een half uur eerder op Schiphol aan dan gepland. (Nienke Beukers, Het Parool)
Informatie:
- www.visitpembrokeshire.com
- www.pcnpa.org.uk
- www.wandelwaaier.nl
