Vanop de Mirador de la Peña heb je een schitterend uitzicht op Frontera, het op één na grootste stadje van het eiland.
Drie benzinestations, twee verkeerslichten, vijf terrassen en 6.000 inwoners: El Hierro is het kleinste, minst bekende én meest natuurlijke van de Canarische eilanden.
Het kleinste en minst bekende van de Canarische Eilanden.
De verwrongen stammen van de Sabinas bezorgen El Hierro z'n sprookjesachtige charme...
De enige lopende band op de piepkleine luchthaven van El Hierro brengt slecht nieuws: onze bagage is zoek. Aan het loket van de klachtendienst zit niemand. De man aan de ticketbalie verderop, wiens gezicht ons bekend voorkomt, vraagt tien minuten geduld. De beloofde tien minuten later stapt dezelfde man in een andere outfit het kantoor van de klachtendienst binnen: "Kan ik u helpen, señor?" Dan herkennen we hem. Hij was ook de seinwachter die het 19-persoons Binter-toestel vanaf de landingsbaan binnenseinde én de security-agent die eerder toezicht hield aan de lopende band. Het illustreert meteen hoe klein en ongedwongen El Hierro is. Met de drukte van buureilanden als Gran Canaria en Tenerife heeft dit 278 km² grote eiland niets te maken. Wie hier landt, komt voor de rust en de natuur.
Eind van de wereld
Nog voor Columbus Amerika ontdekte, werd El Hierro omschreven als het einde van de wereld. Lavarotsen aan de ene kant van het eiland, aan de andere kant metershoge golven die agressief inbeuken op de met cactussen overwoekerde baaien. Keienstranden wonnen het lang geleden van zandstranden, in mist gehulde Arctische naaldbomen domineren een heel reservaat en de bekende Sabinas, eeuwenoude jeneverbesstruiken wier witte en verwrongen stammen door de Atlantische wind geboetseerd werden, sieren er de postkaarten. Kortom: een romantische woestenij.
Vulkaan
Een wagen huren is geen luxe op El Hierro. De hoogteverschillen en steile etappes zijn immers niet van de poes. Een auto is bovendien noodzakelijk, omdat openbaar vervoer onbestaand is. De theorie dat het eiland duizenden jaren geleden een immense vulkaan was, wordt bevestigd bij aankomst op de Mirador de la Peña. Dit toeristische uitkijkpost met restaurant werd nog ontworpen door kunstenaar/architect César Manrique. Het levert een meer dan indrukwekkend schouwspel op: recht voor ons ligt Frontera, het op één na grootste stadje van het eiland. Links ervan, zo ver als je kan kijken, lijkt de stad ingesloten door een gigantische kraterwand. Rechts ervan ligt de oceaan. De kliffen zijn van verharde lavasteen. Aangenomen wordt dat de vulkaan die El Hierro ooit was deels in zee verdween. Hoe dan ook: bij zoveel natuurpracht hou je de adem in.
Unesco-reservaat
El Hierro is een natuureiland en is maar wat trots op zijn titel van biosfeerreservaat door Unesco. Die diversiteit heeft het in grote mate te danken aan het weer, dat om elke hoek anders is. Storm aan de zuidkant van het eiland, terwijl in het dorp Echedo de zon schijnt en het in de hoofdstad Valverde, amper 7 km verderop, grauw is. Het wordt nog straffer als we op 1.100 meter hoogte in zuidwestelijke richting, in de omgeving van San Andres, op zoek gaan naar de Arbol Santo, waar ooit de heilige Bimbacheboom stond. Eeuwen geleden ving die boom zoveel water op dat hij diende als reservoir. Volgens de overlevering heeft hij talrijke gezinnen het leven gered in tijden van droogte. De tocht ernaartoe leidt over dikke keien en hardnekkige boomwortels die de wagen van links naar rechts doen schudden. Nog voor we aankomen, barst de hemel open. Een ware zondvloed. Vier minuten later, wanneer we opnieuw veilig droog in de wagen zitten, moeten we naar de zonnemelk grijpen.
Oerbos
De tocht gaat verder naar het nog hoger gelegen Bosque de Laurisilva, het zogenaamde oerbos dat uit typische loofbomen (de 'laurisliva', een soort laurierboom), struiken, varens en mossen bestaat. Vijftien miljoen jaren geleden waren de bergen rond de Middellandse Zee nog met deze wouden bedekt. Lager op de heuvels groeien naaldbomen die enkel op de Canarische Eilanden voorkomen. Het woud is een geliefkoosde toeristische plek, maar heeft iets sinisters. Plots bevind je je te midden van wat dikke nevelbanken lijken, maar eigenlijk laaghangende wolken zijn. De mistlamp gaat aan, veel sneller dan 40 km per uur rijden is geen optie. Het weer is guur, met harde windstoten, maar bezoeker en bos mogen de weergoden danken: de vochtigheid voedde een pracht van een naaldbos waar (korst)mossen de boomstammen bekleden. Samen met de laaghangende wolken en het mosgordijn lijkt dit wel een tafereel uit een fantastische film. Niet voor niets dus dat de eilandbewoners een van de grote wandelwegen hier Bailadero de las brujas doopten, of 'de dans der heksen'.
Praktisch
Erheen: met een vliegtuigje vanuit Tenerife of per ferry van en naar La Gomera en Tenerife.
Beste periode: juni tot oktober, maar hou altijd rekening met grillig weer.
Logeren: Parador Nacional (****) is het beste hotel van het eiland, reken op ± 75 euro per nacht zonder ontbijt (Parador Nacional). Bij Thomas Cook kan je een combinatie boeken: vier nachten parador El Hierro en drie nachten parador Tenerife vanaf 1.252 euro per persoon met ontbijt, vluchten en transfers.
Budgethotel is Pinar (**) vanaf 50 euro per nacht, ontbijt 5,25 euro per persoon. Hotel Pinar
Info: Turismo de Canarias - Spain
