Ecuador gooit 1.000 arme inwoners van Galapagos uit vrees voor ecosysteem

Met 30.000 inwoners is de bevolking van de beroemde Galapagoseilanden de voorbije tien jaar verdubbeld. Rond het beschermde gebied neemt ook de afvalberg aanzienlijk toe. De regering van Ecuador heeft daarom besloten de bevolking rond de eilanden te beperken. Meer dan duizend arme Ecuadorianen zijn het voorbije jaar uit de provincie gezet en de regering is van plan om nog meer mensen weg te sturen, schrijft de New York Times.

Kleine vinkachtige vogeltjes, die Charles Darwin destijds inspireerden, vliegen rond een vuilnisbelt. Ooit mochten ze samen met de bekendere inwoners van de Galapagoseilanden - zoals de reuzenschildpad - ongestoord en geïsoleerd evolueren. Het ecosysteem was nog onaangetast toen de eerste mens voet zette op de eilanden. Intussen kregen de vogels en andere dieren het gezelschap van menselijke inwoners. Zij vestigden zich in een groeiend gebied om er te profiteren van het toerisme.

Arme burgers
Meer dan duizend Ecuadorianen moesten de regio het voorbije jaar verlaten omdat ze het unieke ecosysteem bedreigen. Op het eerste gezicht heeft de regering van Ecuador alleen maar goede bedoelingen met de gedwongen verhuis, maar daar denken de bannelingen anders over. Zij vinden het niet eerlijk dat arme burgers gestraft worden, terwijl Ecuador zelf nog miljoenen dollars blijft verdienen aan het toerisme. "Voor de regering is een schildpad voor een foto voor een toerist meer waard dan de eigen burgers", zegt Maria Mariana de Reina Bustos, wiens 22-jarige dochter onlangs door de politie werd opgepakt en op het vliegtuig naar het vasteland gezet werd.

Volksverhuis
Toen de eerste inwoners uit Ecuador naar de eilanden verhuisden, gingen ze als boeren of vissers aan de slag. Intussen worden ze door een ander soort rijkdom aangetrokken. Ze kunnen er veel geld verdienen als taxichauffeur of hotelhulp. De regering van Ecuador sloot de ogen voor de volksverhuis en dacht dat het in het belang van het toerisme gebeurde. Bovendien was 97 procent van het gebied een park, wat misschien een natuurlijke limiet op de groei kon plaatsen.

Menselijke stempel
De voorbije jaren nam de druk op de Ecuadoriaanse regering fel toe. Wetenschappers uit binnen- en buitenland vonden de bevolkingsgroei geen positief signaal. De Galapagoseilanden kwamen in 2007 zelfs op de VN-lijst met het meest bedreigde erfgoed te staan. De komst van de mens had de eilanden dan al zware schade toegebracht: olielekken, de vangst van schildpadden en haaien en de introductie van vreemde soorten als ratten en vee. Wat in onze streken geen probleem lijkt, kan op de Galapagoseiland een catastrofe betekenen. Zelfs het houden van een huisdier is er gevaarlijk voor het ecosysteem.

Illegaal
Uiteraard begint nu de discussie over wie de eilanden moet verlaten en wie mag blijven. In theorie staan er beperkingen op wie er op de eilanden mag wonen: iedereen die er geboren is en hun partner, mensen die er voor 1998 zijn gaan wonen en zij die over een tijdelijke werkvergunning beschikken. De politie treedt streng op en gaat doelgericht op zoek naar illegale inwoners. Tegelijk bestaat er veel corruptie op de eilanden. De regering verleent inwoners een aantal subsidies. Zo is het voor inwoners stukken goedkoper om tussen de eilanden en het vasteland te vliegen dan voor buitenlanders. Er worden op de zwarte markt ook huwelijken geregeld zodat migranten een identiteitskaart kunnen kopen.

Deportatie
De meeste mensen wonen op San Cristobal. In de steden duiken disco's, souvenirswinkels en voedselkramen op. Hoewel die groei dringend moet stoppen, begrijpen inwoners niet waarom ze zouden moeten verhuizen. "We wonen hier al zo lang, we hebben hier alles opgebouwd, het doet pijn om te zien hoe mensen als beesten gedeporteerd worden", klinkt hun betoog. En sommige inwoners laten zich niet zomaar uit hun huis zetten. "Als God het wil, blijf ik op dit eiland wonen", zegt Manuel Lopez. "We moeten toch voor een bepaalde reden op Galapagos naar Galapagos gekomen zijn?" (gb)