Tienervaders

Bij het woord 'tienerzwangerschap' denken we automatisch aan jonge mama's, maar hoe zit het eigenlijk met de jonge papa's? Hoe kijken zij tegen het vaderschap aan? Geert en Jan hebben er duidelijk geen spijt van, al liep hun prille vaderschap niet altijd van een leien dakje.

Geert

'Een kind maakt mijn leven alleen maar leuker'

'Ik zal proberen hem niet te erg te verwennen'

We spraken de eerste keer met Geert enkele weken voor de geboorte van zijn zoontje.

Geert (19): 'Ik leerde Mieke kennen toen ze dertien was. Ze behoorde tot een kliek kinderen die bij mijn jongere broer kwam spelen in de tuin. Ik was toen zestien en voelde me natuurlijk stukken ouder. Ik zette mijn muziekinstallatie wel eens in het raam en speelde dan wat muziek voor hen. Op een fuif leerden we elkaar beter kennen en ja: het gevolg is nu zichtbaar.'
'Van het leeftijdsverschil tussen ons hebben we nooit echt wakker gelegen. Mieke is erg volwassen voor haar leeftijd. Toen we elkaar leerden kennen, vertelde ze ook onmiddellijk dat ze al sinds haar tiende kinderen wou. Het was haar grote droom om twaalf kinderen te krijgen: een voetbalploeg met één reservespeler. We konden geen winkel met kinderspullen voorbij zonder even te blijven staan. Zelf had ik zeker ook een kinderwens, al wou ik wel vast werk voor de eerste baby er was.'

'Toen Mieke vorig jaar last kreeg van ochtendmisselijkheid, dacht ik onmiddellijk aan een zwangerschap. Maar omdat ze nog maandelijks bloedde, dacht Mieke zelf een hele tijd dat ze een nierontsteking had. Pas na twee maanden werden mijn vermoedens bevestigd: we waren zwanger! In eerste instantie schrok ik geweldig. Dit was echt wel héél snel. Ik zat op dat moment ook zonder werk en voelde me een beetje opgejaagd. Gelukkig kon Mieke me snel geruststellen, het kindje zou er ook morgen nog niet zijn. Ik had nog zeven maanden de tijd om me voor te bereiden.'

'Met knikkende knieën hebben we onze familie ingelicht, maar die reageerden gelukkig heel positief. Iedereen was op de hoogte van Miekes sterke kinderwens en dus was niemand echt verbaasd. Mijn vader zag mij niet onmiddellijk met een klein kind rondlopen, maar hij vertrouwde volledig op Miekes moederinstinct. Mijn grootouders waren ook meteen in de wolken: we weten al dat we een zoontje zullen krijgen en hij zal zorgen voor een viergeslacht in onze familie. Daar is mijn opa heel trots op. Mijn vrienden waren ook allemaal zeer blij, maar ik denk niet dat zij er zo snel aan zouden beginnen.'

'Als alles goed gaat, zal Mieke thuis bevallen onder begeleiding van een vroedvrouw, in een zwembadje. Een tante van mij is viermaal thuis bevallen en haar ervaringen sterkten Mieke in haar voornemen om ook haar bevalling zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen. En nu de uitzet bij elkaar is gesprokkeld, is het dus eigenlijk gewoon wachten op ons zoontje, dat we Laszlo zullen noemen. We zijn ongeduldig, maar weten natuurlijk ook dat het na de geboorte allemaal misschien wel wat moeilijker wordt. Mieke loopt nog school - ze zit in het vijfde jaar mechanica - en woont bij haar moeder. Ik werk in de nachtploeg bij Opel en woon bij mijn vader. Samenwonen zien we voorlopig nog niet zitten, omdat dit financieel een te zware dobber zou zijn. Ik spaar voor een auto, die hebben we nu dringender nodig. Na de geboorte zal vooral Miekes moeder veel helpen met de baby. Ik denk dat het voor Mieke ook een beetje te veel zou zijn om bij de baby en school nog een eigen huishouden er bovenop te krijgen.'

'Qua opvang hebben we duidelijke afspraken. Ik werk 's nachts. Nu lig ik overdag vaak de hele dag in mijn bed, maar dan zal ik een goede reden hebben om op te staan. Opvang in een kribbe of bij een onthaalmoeder zien we niet echt zitten. Ik wil mijn zoon zien opgroeien. Als het mogelijk is, zullen we altijd zelf voor hem proberen te zorgen. Mensen vragen me soms of ik niet bang ben om mijn jonge leven te vergooien, maar dat vind ik maar een flauwe opmerking. Ik denk niet dat een kind mijn leven zo erg zal bemoeilijken, integendeel: het zal er alleen maar leuker op worden! Natuurlijk zal Laszlo weleens ziek zijn en krijg ik er een hele zware verantwoordelijkheid bovenop, maar dat hoort gewoon bij het leven.'
'Ik heb ook al heel diep nagedacht over hoe ik mijn zoon wil opvoeden. Mijn motto is: 'Respect krijgen door respect te geven.' Ik zal hem proberen niet te hard te verwennen, al denk ik dat vooral Mieke het daar moeilijk mee zal hebben. Ik zal hem niet zomaar alles onmiddellijk geven en hem proberen te leren dat hij zijn geld niet zomaar mag verbrassen.'

Op 30 juni werd Laszlo geboren, drie maanden later spreken we Geert opnieuw.
'Het gaat heel goed met Laszlo, het is echt een fantastisch kind! Al moet ik er wel bij zeggen dat Mieke ondertussen al is afgestapt van haar voornemen om twaalf kinderen te krijgen, de bevalling was nogal zwaar en heeft een diepe indruk op haar nagelaten. Op ons verlanglijstje staan nu nog twee meisjes en een jongen. Als ze allemaal zo makkelijk zijn als Laszlo, zijn er voor mij nog méér welkom!'

Jan

'Ik loop trots met mijn grote dochters over straat'

'Als de kinderen groot zullen zijn, heb ik nog een heel leven voor me'

Jan (28): 'Ik ben ondertussen 28 en dus al lang geen tienervader meer, maar elf jaar geleden was dat wel anders. Ik was achttien toen mijn oudste dochter Katja geboren werd en vier jaar geleden kwam daar ook nog een tweede dochter, Sam, bij. Mijn vrouw en ik zijn ondertussen wel gescheiden. Het komt niet veel voor dat iemand van 28 een dochter van elf heeft, want op school schrikken de andere ouders altijd als mijn leeftijd ter sprake komt. Ook mijn ex-vrouw Tine heeft er ook altijd zeer volwassen uitgezien, ook al was ze maar zestien toen ze zwanger werd.'
'Als ik nu terugdenk aan de avond dat ik hoorde dat ik vader zou worden, krijg ik nog steeds een knoop in mijn maag. Tine en ik waren nog niet zo lang samen en toen bleek zij zwanger te zijn. Het nieuws kwam als een donderslag bij heldere hemel. Toen Tine naar huis was, heb ik een lang gesprek gehad met een vriend bij wie ik met al mijn vragen en twijfels terechtkon. Het woord abortus is nooit gevallen, dat was absoluut geen optie.'
Tine was al zes maanden zwanger toen we het eindelijk thuis durfden te vertellen. Of juister: toen Tines zus het in onze plaats vertelde, met een grote familiale 'spoedvergadering' als gevolg. Maar eigenlijk vielen de reacties wel mee. We kregen onmiddellijk alle mogelijke steun. Ook vrienden en schoolgenoten reageerden positief op het nieuws. We hebben eigenlijk nooit een kritische opmerking gekregen. Ik zat midden in de examens toen Katja geboren zou worden, maar kon zonder problemen enkele examens uitstellen. De hele school leefde mee en de echofoto van Katja ging de klas rond. De meisjes in mijn klas gingen ineens ook anders met me om dan daarvoor: blijkbaar was ik geen 'gevaar' meer.'

'En dan plots was Katja er. Het ging allemaal razendsnel, de bevalling werd in het ziekenhuis in gang gezet, en op één-twee-drie was ze er. Tine en ik gingen niet meteen samenwonen. Ik haalde eerst mijn middelbareschooldiploma en vond daarna werk. Tine bleef thuis wonen, maakte haar middelbare school af en studeerde nog verder voor verpleegster. Alles verliep dus bijna zonder problemen, wat absoluut niet wil zeggen dat ik andere tieners zou aanraden om zo snel vader te worden. Ik besef maar al te goed dat het bij ons allemaal zo vlot is verlopen dankzij de goede opvang thuis en door de familie. Ik weet ook wel dat niet alle jonge ouders op zoveel steun kunnen rekenen. Onze situatie was ideaal: Tines moeder heeft voor Katja gezorgd en is als een tweede mama voor haar. Voor de kinderen is het fantastisch dat ze jonge grootouders hebben, én acht overgrootouders. Aan aandacht geen gebrek!'

'Voor de geboorte van Sam zijn Tine en ik getrouwd. Jammer genoeg is het niet blijven duren. Ik vraag me soms af of het feit dat we zo vroeg ouders geworden zijn er voor iets tussen zit. De scheiding is ook heel kalm verlopen: ik zie mijn kinderen op maandag en dinsdag en om de twee weekends. Als er iets is, bellen Tine en ik elkaar op. We delen de rekeningen en bespreken alles zonder discussies of onenigheden. Wij zijn dan misschien wel uit elkaar, maar die kinderen zijn nog steeds van ons.'

'Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik door Katja een deel van mijn jonge leven heb verloren. Soms moest ik inderdaad vroeger naar huis dan mijn vrienden, omdat ik Katja de volgende ochtend uit haar bedje moest halen. Maar ik heb daar nooit last van gehad. Er zijn ook veel voordelen: als de kinderen groot zijn, heb ik nog een heel leven voor me. Het was niet evident om zo jong vader te worden, maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Ik was in het begin wel bang dat ik de bal zou misslaan wat opvoeding betreft, maar dat is heel goed meegevallen. Sommige mensen vinden me te streng, maar ik probeer rechtlijnig met mijn dochters om te springen: ik ben er trots op dat ik echt overal kan komen met mijn kinderen zonder me te moeten schamen. Als ze iets niet mogen doen, zal ik dat geen tweemaal moeten zeggen. Over dergelijke dingen ben ik heel duidelijk. Momenteel heb ik een nieuwe vriendin, maar ik weet niet of er nog meer kinderen komen. Ik vind het zo leuk dat ik al met een grote dochter over straat kan wandelen, dat ik niet weet of ik wel opnieuw in de luiers wil duiken.'

Door Lies Van Den Berghe
(Goed Gevoel, november 2004)