Door:
Steven Peeters
14/07/12 - 14u42
© epa.
Benicassim, dat is niet alleen muziek. Het festival duurt eigenlijk meer dan een week, terwijl er slechts vier dagen in het teken van de muziek staan. Daarnaast valt er ook (kort)film, kunst, mode en theater te ontdekken, al is de overgrote meerderheid van de bezoekers daar amper van op de hoogte. Het festival start traditioneel op de tweede maandag van juli, wanneer de camping opent en de festivalgangers hun tenten kunnen opslaan. Pas op donderdag start het echte muziekfestival. Kamperen kan tot de dinsdag daarop. Negen dagen dus, voor wie echt geen dag wil missen. Campfest heet dat dan.
Het vakantiegevoel overheerst in Benicassim. Duizenden festivalgangers liggen 's middags hun roes uit te slapen op het strand of beginnen er gewoon opnieuw in te pilsen voor de festivaldag die komen gaat. Wanneer we in de vooravond aan het festivalterrein aankomen, verdwalen we in een massa roodverbrande nachtbrakers die van het strand naar de camping strompelen, maar niet alvorens ze de plaatselijke supermarkt hebben leeggeplunderd. Crisis in Spanje? In Benicassim maken ze deze week hun jaaromzet alvast goed met wat de jeugd hier spendeert.
Chin Yi krijgt niet veel volk op de been.
Mindere goden
Dat de gemiddelde festivalganger zijn neus ophaalt voor de mindere goden die hier geprogrammeerd staan, merkten we donderdag al. Gisteren werd dat zo mogelijk nog pijnlijker in de verf gezet. Toen we rond 20 uur voorbij de Fibclub, een van de vier zijpodia op Benicassim, liepen, stond er twee man en een paardenkop naar Chin Yi te gapen. Toegegeven, hun prestatie was niet van die aard dat we hier zelf lang naar zouden blijven kijken, maar we vragen ons wel af of het veel zin heeft om dergelijke groepen op een voor Benicassim ontiegelijk vroeg uur te laten spelen.
© epa.
Op de Main Stage was het ondertussen de beurt aan Miles Kane, die op Werchter de gloednieuwe Barn nog naar huis speelde en hier gelukkig wel wat volk mocht begroeten. In Benicassim speelde de nieuwe, jonge Britse rockgod zo goed als een thuismatch maar het geluid was zodanig slecht afgemixt dat de muziek verzoop in een allesoverheersende dreunende baslijn. Overdonderd zoals in Werchter werden we dus niet, maar dat we van Miles Kane nog heel wat moois mogen verwachten, daar mag u gif op innemen. Zijn versie van 'Le Responsable' van Jacques Dutronc laat je achter met een uppercut zoals Mohammed Ali die in zijn beste dagen uitdeelde. Een rasartiest pur sang. Wat we nog onthouden van zijn passage op Benicassim is dat hij zijn blauw maatpak had thuisgelaten en in de plaats daarvan met een hemdje en een foeilelijke broek op het podium verscheen.
Daarmee moest hij niet onderdoen voor het merendeel van zijn landgenoten in Benicassim, voor wie 'stijl' duidelijk een onbekend begrip is. Alcohol daarentegen, ho maar. De festivalganger wordt hier dan ook op zijn wenken bediend. Naast bier (nu ja, slecht getapte Heineken) valt er hier ook whiskey, rum, vodka en cocktails in genereuze maten te verkrijgen.
Nu is Britten + booze + buitenland meestal geen geslaagde combinatie, maar hier in Benicassim valt dat nog behoorlijk goed mee. Hier en daar valt er wel een zwalpende festivalganger met zijn of haar ogen op half zeven te ontwaren, maar van vervelend of zelfs agressief gedrag worden we hier vooralsnog bespaard. Integendeel, wanneer we even de schaduw van de Silent Disco tent opzoeken, krijgen we tot onze eigen stomme verbazing spontaan een lijntje coke aangeboden. Even vriendelijk als kordaat wijzen we het aanbod af, maar het het beeld van de zatte, agressieve Engelsen hebben we hier nog niet bevestigd gekregen.
© epa.
© epa.
Voor de Main Stage was er ondertussen een massa mensen verzameld voor de headliner van de dag: Bob Dylan. Nu ja, headliner. De Amerikaanse legende besteeg al om 21.45 uur het podium en zou nadien nog The Maccabees, Bombay Bicycle Club en Chase And Status (die we op Werchter al aan het werk zagen) achter zich moeten dulden. Alsof Pearl Jam op Werchter al om 17 uur zou spelen, zoiets dus. Nu ja, het zal wellicht op vraag van de grootmeester zelf geweest zijn, maar het blijft een vreemd gegeven. Net zoals het feit dat Bob Dylan überhaupt op de affiche stond, zo'n oude knar tussen al dat jong geweld.
Bovendien vertikte hij het om ook maar een woord tegen het publiek te zeggen -interactie en Bob Dylan zijn nu eenmaal niet echt twee handen op een buik- en mochten er op de grote schermen naast het podium geen close-ups in beeld gebracht worden. Hoewel er af en toe wel een glimlach op 's mans gezicht viel af te lezen en hij enkele schuchtere danspasjes uit zijn 71-jarige lijf perste, leek het publiek toch maar matig geïnteresseerd in wat Robert Zimmerman uit zijn keyboard en 'mondmuziekske' toverde. Afsluiten deed hij met een eigengereide versie van 'Like A Rolling Stone'. De echte fans zullen het wellicht fantastisch gevonden hebben, maar wij vonden het hier niet echt op zijn plaats.
O ja, voor we het vergeten. Django Django, u kent ze wel van hitsingle 'Default', is een must see op Pukkelpop, op donderdag 16 augustus in de Club.
Setlist Bob Dylan:
Leopard-Skin Pill-Box Hat
To Ramona
Things Have Changed
Tangled Up In Blue
Honest With Me
Make You Feel My Love
The Levee's Gonna Break
Desolation Row
High Water (For Charley Patton)
Spirit On The Water
Highway 61 Revisited
Simple Twist Of Fate
Thunder On The Mountain
Ballad Of A Thin Man
Like A Rolling Stone
