The Vaccines stellen teleur op Hultsfred, Garbage redt laatste festivaldag

De veelbelovende Britse rockgroep met punky invloeden 'The Vaccines' speelde gisteren in de namiddag op de blue stage. Op hun debuutalbum 'What did you expect from The Vaccines' klinken ze erg energiek en aanstekelijk, iets wat ze op hun live optredens niet altijd weten over te brengen. Misschien kwam het door het geluid dat niet helemaal juist afgesteld was, maar de zanger miste de nodige overtuigingskracht om van een echte topper te kunnen spreken. De groep brengt in september ook hun tweede album 'The Vaccines come of age' uit en maakte van hun zomertournee gebruik om hun nieuw werk te testen. Met de opener en laatste single 'No hope' merkten we dat ze de routine van de oude nummers missen. Gelukkig bracht de blitzkrieg 'Wrecking bar' snel sfeer in de keet. Het publiek wordt ongeduldig door een zeurende versie van 'Lack of understanding'.

De band wisselde het oude 'Wetsuit' af met het nog onuitgebrachte 'Teenage icon', om vervolgens hits als 'Post break up sex', 'All in white en 'Wolf pack' af te werken, deze laatste was weer een platte versie van wat op plaat veel beter klinkt. 'Blow it up' begon goed, maar zanger Justin Young liet tegen het midden het hoofd hangen. De afsluiter 'Norgaard' maakte gelukkig veel goed en even konden de dikke druppels uit de hemel ons zelf niet deren. Misschien hadden we te veel verwacht van dit sympathieke bandje dat op plaat zo veelbelovend klinkt, maar we hopen dat ze zondag op Rock Werchter met wat meer energie en een krachtiger geluid op het hoofdpodium staan.

Lees ook

• Er is leven na Oasis en Blur: Noel Gallagher en Gorillaz Sound System scoren in Zweden
• Kasabian en The Cure: zekere toppers op Rock Werchter
• The Stone Roses: toch nog niet helemaal terug?
• Justice belooft dansfestijn te worden op Rock Werchter, Chase & Status ontgoochelt met DJ-set

Frontman Justin Young van The Vaccines. © getty.

Magic Numbers.

Hoe kun je 'Marina and the Diamonds' best omschrijven? De stem van Tori Amos die gekke, hysterische toeren probeert uit te halen. 'Marina' in kitsch roze jurkje bracht een onsamenhangend optreden waar je kop noch staart aan kunt krijgen. Als je honger begint te krijgen tijdens op Pukkelpop, dan is 'Marina and the Diamonds' de perfecte opportuniteit om de maag te vullen.

Wie er veel beter in slaagde zijn stem in vreemde bochten te wringen was de zanger van de Amerikaanse synthpopband 'Future Islands'. Hun nummers klinken op instrumentaal vlak erg eighties, het gezang doet eerder aan die van de frontman van 'The National' denken. Omdat de regen de Zweden in het 'houten hutje' van de White Stage joeg, was het er aangenaam druk. De regenachtige setting buiten en de mysterieuze paarse belichting binnen vulden perfect de prachtige performance van Samuel T. Herring aan. Tel daarbij nog eens de theatrale moves van de frontman op en je krijgt de mooiste verrassing en revelatie van Hultsfred.

De Amerikaanse band The Magic Numbers bleek geen waardige vervanger te zijn voor de folksensatie Mumford and Sons. Dit eerder onbekend groepje perste er een optreden uit tussen de studio-opnames door en leek niet echt klaar voor Hultsfred te zijn. Hoewel de stemmen van Romeo en Michele Stodar perfect bij elkaar passen, bleken niet over genoeg hits te beschikken om een volwaardig, boeiend optreden te geven.

De voltallige bezetting van Garbage. © getty.

© getty.

De reünie van Garbage kun je in elk geval succesvoller noemen dan die van generatiegenoot The Cardigans. Niet alleen brachten zij onlangs een nieuwe cd 'Not our kind of people uit', ze bewezen dat ze het oudere werk nog steeds onder de knie hebben. Zangeres Shirley Manson had er in haar piepkleine rode shortje duidelijk zin in op de blue stage. Met opener 'Dirty Little Secrets' en meteen daarna hun grootste hit 'I think I'm paranoid' was dit een waar festijn voor de fans. Garbage zette met dezelfde tred voort door oude toppers als 'Radio', 'Driving me crazy' en hun doorbraaknummer 'Queer' te brengen. Een klein dieptepunt was er wanneer Shirley een poging tot rappen doet. Een raad voor haar: blijf bij waar je goed in bent, namelijk makkelijke rock die je aan het dansen brengt.

Na Garbage wilden we nog een glimp van de Londense folkgroep Noah and the Whale meepikken. De white stage bleek echter niet opgewassen tegen de grote schare fans waardoor het hele gebied ervoor ook was afgezet. Deze groep was duidelijk het slachtoffer van een foute programmakeuze.

Oliver Slim van The XX. © getty.

We hadden nooit gedacht dat 'The XX' het in zich had om een hoofdpodium van een festival te spelen en iedereen mee te krijgen. De intimistische sfeer van deze drie Britten lijkt eerder iets voor een knusse setting als een tent. Toch was het aangenaam druk aan de green stage in Hultsfred. Romy Madley Croft, Oliver Sim en Jamie Smith pakten de Zweden met verrassend swingende versies van 'Fix you', een klein stukje a capella in 'Basic Space en een zware bass in 'I can't give it up' uit. Het wondermooie en ingetogen 'VCR' liet niemand onberoerd.

Spijtig dat er geen vaart zit in 'Crystalized' waardoor het wat verloren ging. Daarna ging de set in crescendo van 'Shelter', het nieuwe liedje 'Over and over' tot een uiterst dansbaar 'I give it up to you'. Wanneer de noten van de hit 'I'll take care of U' van Jamie XX samen met Gil Scott-Heron weerklinken, zit de sfeer er helemaal in. 'Stars' was een mooi einde voor een verrassend swingende set,een niet te missen optreden zaterdag op de main stage van Rock Werchter dus.

Zangeres Romy Madley-Croft bij The XX. © epa.