Muzikaal trippen en heerlijk ontdekken op Hellfest

Sólstafir

De eerste onbekende die ons totaal omverblies, was de Ijslandse band Sólstafir, letterlijk 'zonnestralen in de schemering'. Ze stonden vrijdag iets na half 1 op het programma in 'The Temple' en lieten de tent meer dan overlopen. Het was bijna een plets in het gezicht waard, dat we deze geniale muzikanten nog nooit eerder in actie zagen. Je zou stilletjes aan beginnen denken dat Ijsland een geheim kweekprogramma voor topmuzikanten heeft lopen in één of andere ondergronds lab. Maar genoeg conspiracy theories, tijd voor een klein concertverslag.

Magisch
De muziek van Sólstafir is zo genreoverstijgend en rijk dat we het niet beter kunnen omschrijven dan 'Sigur Rós goes metal'. De magische sound gaat door merg en been en doet zelfs het allerlaatste haartje in je nek omhoog kruipen. De vocals zijn krachtig emotioneel en worden vol overgave gebracht. Een setlist kunnen we jullie niet meegeven, maar heel wat nummers werden geplukt uit het album 'Svartir Sandar' dat vorig jaar werd uitgebracht. Eén ding is zeker, deze band is naar ons gevoel nog ondergewaardeerd en stond meer dan verdiend voor een groot publiek.

Lees ook

• Hellfest: anarchie, bierpannes en snoepondergoed
• fotospecial Helden op Hellfest
• Belgisch gitaargeweld op het slagveld van Hellfest
• Groot gemis op Graspop: het vetzakgehalte van Steel Panther
• fotospecial MetalheART: artistiek kijkplezier op Hellfest
• Dag 1 op Hellfest: beestig terrein en meer dan één oorgasme

Orange Goblin
Deze Britse stoners zijn ons niet vreemd, maar live zagen we ze nog nooit. Tot onze grote spijt kwamen we veel te laat toe in 'The Valley' omdat we bergen tijd verscheten hadden (er is geen 'proper' alternatief om uit te drukken hoe gefrustreerd we zijn) om artikels en foto's online te krijgen, met dank aan het absurd trage internet in de press room. Sorry, Hellfest, maar dit is echt een werkpunt en daar zijn de meer dan 300 moedeloze fotografen en journalisten het volmondig mee eens. Ook de stopcontactschaarste is best pijnlijk met ontelbare dode smartphones, laptops en camera's tot gevolg. Genoeg gezeurd, terug naar de muziek!

Indrukwekkend
We moesten genoegen nemen met een hapje uit de set, vanop afstand, in de gietende regen, want 'The Valley' was veel te klein voor de grote stroom fans van deze in 1995 opgerichte band (toen nog 'Our Haunted Kingdom'). Rotweer of niet, het publiek werd opgezweept tot op de laatste rij. De bassen dreunden los door onze lichamen heen en de vocals van Ben Ward deden onze oren tintelen. Punten ook voor de geluidsman die voor een perfecte sound zorgde die zelfs wind en regen kon doorstaan. Opnieuw moeten we jullie een complete setlist schuldig blijven, maar heel wat nummers kwamen van hun splinternieuwe plaat 'A Eulogy for the Damned'. Hieronder kan u kijken naar beelden van hun vorig bezoek aan Hellfest.

Colour Haze
Ook voor de volgende ontdekking werden we naar 'The Valley' gelokt, de tent die door organisator Ben Bardaud omschreven wordt als de place to be voor "the weird stuff". Wel, één ding is duidelijk, die 'rariteiten' kunnen we wel smaken! Zo ook de Duitse psychedelische rockers van Colour Haze, die een uurtje na Orange Goblin geprogrammeerd stonden. We hadden schandalig genoeg nog nooit van dit trio gehoord en werden puur door ons buikgevoel naar binnen gedreven.

Experimentele, jazzy composities worden geniaal vermengd met een psychedelische sound die je doet tijdreizen naar de jaren '70. Eindelijk, want toen heb ik alle live actie moeten missen. Kan gebeuren natuurlijk, als je nog niet geboren bent. Wat een stem, wat een vibe, wat een muzikale trip! U zou het moeten zien om het te geloven want we kunnen het maar moeilijk onder woorden brengen. Oordeel daarom zeker zelf.

Girlpower
Jawel, er zijn ook straffe madammen aanwezig op Hellfest! We hebben deze band al even vermeld in het stukje over Channel Zero en Amenra: female fronted black 'n roll band Djerv staat hoog op ons lijstje met geslaagde verschijningen die we nooit eerder zagen. Frontvrouw Agnete Kjølsrud heeft écht wel ballen aan haar lijf. U kent haar misschien van het gastoptreden in Dimmu Borgirs laatste release 'Abrahadabra', waarin ze 'Gateways' verrijkt met haar excentriek stemgeluid.

"Gevaarlijk catchy", zo wordt deze band omschreven door het Hellfest team en gelijk hebben ze. Als u ooit de kans krijgt om Djerv eens in actie te zien, aarzel dan zeker en vast niet. Daarnaast verdienen ook de rockchicks van Girlschool, de trippy frontvrouw van Acid King en het kleine meisje met de wacko brulstem van Walls of Jericho een eervolle vermelding in dit kleine luikje, gewijd aan straffe muzikale dames.

Hoe de setlist aan de lichtman vragen kan leiden tot een interview met Monkey 3 © LF.

Muzikaal trippen
Vandaag gingen we vol verwachting kijken naar Monkey 3, die qua sound in verband gebracht worden met Tool, Pink Floyd en Led Zeppelin. Wees nu eerlijk, als dat geen lekker recept is, weten wij het ook niet meer. Deze keer waren we vastberaden om elke vorm van sabotage uit de weg te gaan en gingen we ruim een half uur op voorhand naar 'The Valley' om ons tactisch aan de PA neer te poten voor een ultieme muzikale trip.

Ge-ni-aal! De tent was gevuld met mensen die rustig neerzaten en even aan het bekomen waren van de verschroeiende zon die al de hele dag straalt. Toen het Zwitserse kwartet op het podium verscheen (voor de soundcheck) sprong iedereen recht. De intro lokte alleen maar meer festivalgangers naar de tent. De verslavende vibe en psychedelische visuals vragen eigenlijk om een nachtelijke sfeer, maar ook in klaarlichte dag zat de stemming goed.

Climax
Het zal u allicht niet verbazen dat heel wat toeschouwers ook effectief aan het trippen waren en dat weedwalmen onze neusgaten onophoudelijk kwamen strelen. Tool meets Pink Floyd meets Ozric Tentacles meets Sabbath meets Zeppelin... Het klinkt misschien als een bizarre mix, maar geloof ons als we zeggen dat deze muzikanten weten hoe je de massa betovert. Er kwam tijdens de hele set geen woord aan te pas, er stond zelfs geen micro op het podium om het publiek op te zwepen, dat spontaan begon te klappen als het ritme dat toeliet. Heel veel mensen, waaronder wij, stonden met gesloten ogen heen en weer te zwalpen om compleet te verdwijnen in deze meeslepende muziek die keer op keer onplofte in een waanzinnige climax.

Na afloop gingen we uit nieuwsgierigheid even vragen aan de lichtman van Monkey 3 of hij toevallig de setlist met ons wou delen. Tot onze grote vreugde deed hij veel meer dan dat! Zo ging hij even backstage om de band te vragen of ze geen tijd hadden voor een interview. We kregen anderhalf uur na het concert dan ook de kans te praten met gitarist Boris. Wat hij allemaal te vertellen had, delen we zo snel mogelijk met jullie, maar nu is het dringend tijd om Ihsahn te gaan bewonderen, een absolute must-see op Graspop trouwens!