Door:
Mick Van Loon
4/06/12 - 14u32
© ap.
Met dit jaar ongeveer drie op vier groepen die je ook wel op de Graspop Metal Meeting zou (willen) zien, moge het duidelijk wezen dat Rock am Ring elk jaar consequenter de metalkaart trekt. En met succes: 85.000 tickets weg in no time. We pikten er ondermeer de acts uit die je ook daadwerkelijk gaat zien in Dessel over enkele weken.
Metallica deed wat het vorige week flikte in Werchter: bewijzen waarom ze één van 's werelds absolute topacts zijn. Zo mogelijk voor een nog fanatiekere fanbase. Op zich was het allemaal dik in orde, beter dan we hadden verwacht zelfs, alleen, ergens knaagt het toch wel. "Maak verdomme nog eens een goeie plaat, want het is nu echt wel lang geleden" dachten we, maar durfden we uiteindelijk niet te roepen. 84.998 Duitsers die "searching...seek and destroy!", dat heeft immers nog altijd iets intimiderend.
Zoals Trivium, vroeg in de namiddag op het O2 Alternastage, het tweede van drie podia op Rock am Ring, maar laat ons dat even in context zetten: er is hier plaats voor meer dan 50.000 festivalbezoekers. Trivium kan daar ongeveer een vierde van vullen, en da's gezien het uur best wel een indicatie van de populariteit van de Amerikaanse thrash metallers. Wie naar Dessel trekt mag zich verwachten aan toch zeker drie nummers uit de jongste 'In Waves', een cover van Metallica ('Creeping Death') en toch een paar oudjes ('Pull Harder on the Strings of Your Martyr', 'Rain'). Degelijk en volgens de verwachtingen, maar zonder verrassingen, zo kunnen we het best de prestatie van het collectief rond Matt Heavy omschrijven.
Waarna het de beurt was op hetzelfde podium voor Anthrax, dat ondanks een al wat schappelijker uur niet echt veel meer volk kon trekken. Misschien hebben we de band te vaak gezien de afgelopen jaren, maar de zeven nummers lange setlist kon ons maar matig boeien. De stempel 'vergane glorie' is te hard weliswaar, laat het ons op nostalgie houden. Plus: heeft Anthrax het echt nodig om twee covers ('Got the time' en 'Antisocial') in zo'n korte setlist te steken?
Lamb of God is ondertussen ook al een poosje aan de weg aan het timmeren, twaalf jaar als we het era Burn the Priest er niet bij rekenen, maar gaf op Rock am Ring, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Anthrax dan weer niet de indruk over z'n hoogtepunt te zijn. De band uit Virginia begon met twee nummers uit de pas gereleaste zesde langspeler ('Desolation' en 'Ghost Walking'), en dook daarna de back catalogue in, met achtereenvolgens 'Walk With Me in Hell', 'Set to Fail', 'Now You've Got Something to Die For', 'Laid to Rest', 'Redneck' en afsluiter 'Black Label'. Conclusie: Lamb of God is een terechte headliner in Marquee 1 op Graspop straks.
Veel volk aan de Nurburgring voor Killswitch Engage, ook op de affiche van Graspop, en deze keer met Jesse Leach, die de band in 2002 verliet, maar het opnieuw heeft overgenomen van zanger Howard Jones. Het was even wennen, maar dat komt wel goed straks in Dessel. Meteen de beuk erin met opener 'Numbered Days', een bloemlezing van vooral de singles en aan het eind 'Holy Diver'.
Machine Head dan. Trok twee keer meer volk dan Soundgarden die op dat moment op het grootste podium van Rock am Ring aan het spelen waren, en dat wil toch iets zeggen over de status die de band geniet. Dat de jongste cd, 'Unto the Locust', zowat de beste metalplaat van 2011 was, zal daar ook wel voor iets tussenzitten. Zowat de helft van de setlist bestaat ook uit songs van die plaat: opener 'I Am Hell (Sonata in C#)', 'Be Still and Know', 'Locust' en 'Darkness Within'. En verder: 'Imperium', 'Beautiful Mourning', 'Aesthetics of Hate', 'Take My Scars en 'Halo'. Bottomline: wat ons betreft is Machine Head de echte headliner op de zondag van Graspop. Het enige minpuntje was de geluidmix. Die zat net iets te veel op de gitaar van Rob Flynn. Maar verder niks dan goed nieuws hier.
In de setlist van Motörhead zat maar één nummer uit de jongste plaat (de twintigste alweer). Lemmy koos voor 'I know how to die'. Voorts is het business as usual voor Motörhead, en in dit geval is dat mooi nieuws. Graspop mag dus rekenen op ondermeer 'Bomber', 'Damage Case', 'Stay Clean', 'Metropolis', 'Over the Top', 'One Night Stand', 'The Chase Is Better Than the Catch', 'The One to Sing the Blues', 'Just 'Cos You Got the Power' en 'Going to Brazil'. En dan is er nog een machtige finale met het trio 'Killed by Death', 'Ace of Spades' en 'Overkill'. Je weet wat je hebt aan Motörhead, en ook met deze festivaltour is dat niet anders.
Zaterdag was Metallica-dag op Rock am Ring, en hoewel er geweldige Metallica-fans zijn in heel de wereld, zijn ze in Duitsland, euh, gewoon met meer. Het was zoeken tussen de 85.000 aanwezigen naar mensen die geen t-shirt of ander kledingstuk droegen met daarop het logo van de band.
Al vroeg in de namiddag begon de trek richting podium, en bij de aanvang van de set van Refused, vijfenhalf uur voor de show van Metallica, was er geen doorkomen meer aan. Refused staat op Pukkelpop, en we kunnen nu al zeggen: ga dat zien. Zelfs na een afwezigheid van dertien jaar zit er geen sleet op de Zweedse hardcorelegende. De setlist put voornamelijk uit 'The Shape of Punk to Come', de klassieker van Refused uit 1998.
Voor Metallica kregen we ook nog Billy Talent in onze maag gesplitst. Het leek ons een beetje ondenkbaar, zo'n hoge plaats op de affiche, maar in Duitsland zijn ze behoorlijk zot van de Canadezen: 'Billy Talent III' haalde er platinum, de voorganger was drie keer goud. Persoonlijk vonden we er geen zak aan, maar 84.998 anderen dachten daar anders over. Het zal dus wel aan ons liggen.
Metallica, ten slotte, deed wat het vorige week flikte in Werchter: bewijzen waarom ze één van 's werelds absolute topacts zijn. Zo mogelijk voor een nog fanatiekere fanbase (de fameuze Metallica-familie van Hetfield). Op zich is het allemaal dik in orde, beter dan we hadden verwacht zelfs, alleen, ergens knaagt het toch wel. "Maak verdomme nog eens een goeie plaat, want het is nu echt wel lang geleden" dachten we, maar durfden we uiteindelijk niet te roepen. 84.998 Duitsers die "searching...seek and destroy!" roepen, dat heeft immers nog altijd iets intimiderend.
