De tweede dag van Rock in Rio trekt beduidend meer volk dan gisteren met headliner Metallica. Of het met het mooie weer, het weekend of de iets toegankelijkere line-up te maken heeft, laten we in het midden. Met Limp Bizkit, The Offspring, Linkin Park - dat zich liet ringeloren door een gevatte voetbalsupporter - en Smashing Pumpkins op het hoofdpodium is het programma goed gevuld. 'Onze' Belg The Magician sluit af in de Electronica-tent.
Fred Durst.
© Astrid Snoeys.
Vandaag is het aan de rode baseball-caps om het publiek te kleuren. We banen ons een weg richting podium en verbazen ons over de massa, die al staat te wachten op Fred Durst en co van Limp Bizkit. Gitarist Wes Borland, bekend om zijn excentrieke outfits, betreedt als eerste het podium. Met wit masker, gekalkt lang haar en torso in combinatie met leren korset en knielaarzen lijkt hij wel de Lady Gaga der rockers. Met Durst op het podium vliegen ze er onmiddellijk in met 'My Generation' met een uitzinnig publiek tot gevolg.
Wat volgt zijn wat nummers met intermezzo's van hiphop-beatjes, die het tempo helemaal uit de set halen. Met 'Break Stuff' en 'Take a Look Around' gaat het publiek dan weer volledig uit z'n dak. Links, rechts, achter ons, ... alles verandert in een gigantische moshpit, iets waar we op dat moment niet rouwig om zijn.
Maar dan wringt Durst nogmaals het tempo uit de set. De downtempo Who-cover 'Behind Blue Eyes' doet ons niets, maar voor het Portugese publiek is het een rondje meezingen. De tijd van Limp Bizkit zit er dan al bijna op. Megahits 'Nookie' en 'Rollin' worden erdoor gepompt, maar missen de punch die de andere hits aan het begin van de set wel hadden. Mocht de frontman er niet af en toe een 'Fred Durst Show' van gemaakt hebben, hadden we wellicht meer van het optreden genoten. Maar dat neemt niet weg dat ook wij af en toe volledig uit de bol zijn gegaan op Limp Bizkits klassiekers, de blauwe plekken nemen we er graag bij.
The Offspring.
© Astrid Snoeys.
Americana
Tijd voor The Offspring. Waar Fred Durst teveel contact met het publiek legde, doen de punkrockers dat te weinig. Of beter gezegd totaal niet. Ze rammelen het ene nummer na het ander af, voornamelijk puttend uit hun succesalbum 'Americana'. Toch zijn er veel Portugezen aanwezig, die de teksten kennen en graag meebrullen. 'Why Don't You Get a Job?' en 'Staring at the Sun' worden gretig meegezongen bij zonsondergang.
Aan het einde van de set pakken de Amerikanen uit met supercombo 'Pretty Fly', 'The Kids Aren't Alright' en bisnummer 'Self Esteem'. We bedanken hen vriendelijk voor het herleven van onze puberteit.
Linkin Park.
© Astrid Snoeys.
'Sabotage'
Volgende in het rijtje is Linkin Park, zowat samen headliner met Smashing Pumpkins. Het eerste deel van de set draait voornamelijk rond de eerste twee albums van de band. Hun vertrouwde sound klinkt strak en heeft het gewenste effect op het publiek. De wei van Bela Vista park in Lissabon heeft een capaciteit van meer dan 100.000 man en dat merken we tijdens nummers als 'Somewhere I Belong' en 'Numb'. We zijn blij dat we wassen oordopjes gevonden hebben bij de lokale apotheker, want het Portugese publiek zingt oorverdovend hard mee.
Linkin Park speelt zo'n anderhalf uur, voor ons persoonlijk te lang. De nieuwere nummers smaken heel wat minder door en zijn een stuk meer 'poppy' dan vroeger. Wanneer we denken dat de set er bijna opzit, met nummers als 'Crawling' en 'In The End', lijken de heren nog niet uitgezongen, waardoor het wat aan de langdradige kant wordt. Zanger Chester Bennington doet een rondje langs het publiek en krijgt een sjaal om de hals geworpen, en staat daarmee zonder het te weten aardig voor paal. Terug op het podium blijkt hij immers een sjaal van F.C. Porto - rivalen van Sporting Lissabon - omgekregen te hebben. Met luid boegeroep van het 'thuispubliek' hier in Lissabon tot gevolg, uiteraard.
Daarna beweegt de show zich toch richting einde. Met een cover van Beastie Boys' 'Sabotage' en hun eigen hits 'Papercut' en 'One Step Closer' komt de Linkin Park-trein tot onze opluchting eindelijk toch tot stilstand.
The Discotexas Band.
© Astrid Snoeys.
The Discotexas Band
Intussen is de zon ondergegaan, maar de snedige wind is nog steeds niet gaan liggen. Tijd om even te schuilen in de Electronica-tent. Op dat moment speelt The Discotexas Band er hun snappy discofunk. We shaken een rondje mee om de dansspieren los te maken, maar hebben er na 20 minuten toch al genoeg van gezien. Op naar headliner Smashing Pumpkins.
Terug bij mainstage aangekomen is het duidelijk dat heel wat volk weggetrokken is. Smashing Pumpkins zijn dan ook een beetje de vreemde eend in de bijt vandaag. Frontman Billy Corgan staat er wat ongeïnspireerd bij. Voor velen lijkt het hoogtepunt van de dag reeds verstreken. Het publiek trekt stilaan richting uitgang of Electronicatent. Laten we hopen dat The Magician hun weekend nog in schoonheid kan afsluiten.
