'Mietjespunk' en blaffende cavia's op Groezrock

 

Anti-Flag-drummer Pat Thetic. © getty.

De tweede festivaldag kende aardig wat zonnige momenten.

Technisch is het onmogelijk, maar ik ben er zeker van: zaterdagnacht hebben we twee maanden naar onze auto lopen zoeken. De parkingbewegwijzering op Groezrock laat op z'n minst te wensen over, al moeten we eerlijk zijn: voor de rest valt er op dit voortreffelijk georganiseerde festival weinig te mopperen.

Door de parkingellende gaan we pas diep in de nacht onder zeil, om 's ochtends vroeg brutaal gewekt te worden door iets wat zich nog het best laat omschrijven als een blaffende cavia. Zelfs koffie haalt er een mens niet altijd bovenop, bedenken we terwijl we onze modderschoenen aantrekken voor een tweede dag van gitaarmuziek in Meerhout.

Kikkergroene bas
Ons humeur blijft nog even onder het vriespunt als we ook de tweede dag voorbij de blèrende Monster- en Jägermeistertenten stappen (wat een platte herrie daar!), maar van dan af gaat het op Groezrock  crescendo. Terwijl het op ons mobieltje steunbetuigingen regent van mensen die ons condoleren met het 'rotweer', blijft het op een onnozel buitje na droog en wordt het in de namiddag zelfs echt zonnig zomers.

Wat we horen op deze tweede festivaldag maakt ons al net zo gelukkig. Zo zijn er Old Firm Casuals, een nevenproject van Lars Frederiksen van Rancid waarin hij zijn liefde voor de oude Engelse oi!-punk bezingt. Voorts zien we een geweldig energiek Your Demise en Hot Water Music, een groep die openlijk naar een mooie plek op de affiche van een groot zomerfestival solliciteert, en met z'n kikkergroene basgitaar het coolste instrument van de dag meebrengt.

Anti-Flag: "Staken kost niks"
Backstage lopen we bovendien een aantal jeugdhelden tegen het lijf. Pat Thetic van Anti-Flag bijvoorbeeld, die nog steeds van leer trekt tegen banken, multinationals en overheden allerhande. Meer dan ooit relevant, als je bedenkt hoe die er tegenwoordig collectief een potje van maken. 'The General Strike', de algemene staking, zo heet zijn jongste plaat, en aan de vooravond van 1 mei is dat een concept waar de drummer heilig in gelooft.

"Als we iets aan de situatie van onze economie willen veranderen en een eerlijkere samenleving willen, moeten we de staking als wapen gebruiken", vindt hij. "Het is de efficiëntste manier om mensen met macht tot wezenlijke veranderingen te dwingen. Bovendien is het geweldloos, want met gewelddadige confrontaties los je niks op. Wie macht en geld heeft, beschikt altijd over meer wapens en meer tanks: dan verlies je altijd. Maar mensen massaal op straat krijgen die roepen dat het anders moet, dat kost niks."

Al blijft het op zijn minst raar dat een groep die het neoliberalisme uitspuwt zelf speelt op een festival dat gesponsord wordt door kleding- en drankmerken. "Dat zit me ook niet lekker, maar ik zie geen alternatief", zegt hij. "Tegenwoordig betaalt niemand voor muziek, dus zonder die sponsors kunnen zowel wij als een festival als Groezrock wel inpakken. In de VS gaat het net zo, al ben ik blij dat het daar geen alcoholmerken zijn die op de festivals aanwezig zijn."

7 Seconds: "Het is hier niet gevaarlijk genoeg"
Kevin Seconds, frontman van 7 Seconds, vindt het ook niet super dat Jägermeister sponsort. Drank hoeft voor hem niet, maar een aanhanger van de straight edge - die onder meer drugs, drank en vlees afzweert - wil hij niet genoemd worden: "Te militant en te belerend". Voor Seconds moet het allemaal niet te serieus zijn, hij maakt graag een grapje en begrijpt niet dat veel mensen hardcore als een humorloze, harde wereld zien. Met een nummer als 'Your Parents' Hardcore' relativeert hij een 30-jarige carrière in de hardcore: "Er komen nu jonge gasten naar onze shows die onze muziek leerden kennen via hun ouders", zegt hij.

Hoewel Seconds die jonge aanhang prachtig vindt, en niet zou wilen ruilen met andere bands uit zijn generatie die voor drie oude mannen en een paardenkop spelen, mist hij het rauwe, aggressieve sfeertje van in de jaren '80. Toen was naar een hardcore optreden gaan echt gevaarlijk. "Er waren kerels die de optredens als excuus gebruikten om een robbertje te vechten", legt hij uit. "En ook het 'gewone' publiek wilde  bewijzen hoe mannelijk en sterk ze wel waren. Met de komst van bands als Rancid en Green Day werd het genre mainstream, en kwam er een instroom van jongeren waardoor alles wat verwaterde. Wij hebben altijd fel gestreden tegen geweld en legden onze shows onverbiddelijk stil als er gevochten werd, maar nu is het soms te vrijblijvend. Jongeren gaan naar de winkel, shoppen zich een passende outfit bijeen en voilà, ze zijn punk. Ons nummer 'Where's the danger?' gaat daarover."

Opmerkelijk is dat 7 Seconds, die uit Reno en dan Sacramento komen, in hun beginjaren als 'sissycore', mietjeshardcore, omschreven werden als ze in het ruige New York speelden. De reden? Ze hadden altijd veel vrouwen in het publiek. In Reno was geen punkscène. De meisjes kwamen gewoon naar de optredens, en bleven dat doen toen de groep in grotere steden naam maakte. Opmerkelijk in punk, maar Seconds heeft het altijd normaal gevonden. "Wij hadden al die knappe punkmeisjes in ons publiek, en zij niet. Ze mochten ons noemen wat ze wilden, ons kon het niet schelen!" 

Harder en harder
Terug naar de weide daarna, met eerst de melodieuze punk van Good Riddance, waar we nogal wat NOFX-invloeden in horen, en een vervolg van de dag dat spijkerhard wordt. Anti-Flag zorgt voor een van de wildste sfeermomenten van deze tweede festivaldag, ook een traditiegetrouw furieus Terror en nog later Unearth doen de Impericon-tent uit haar voegen barsten. Simple Plan op de Main Stage klinkt wel heel verderlicht tegenover zoveel geweld.

Het hevigst gaat het er wellicht toe in de Etnies, waar eerst 7 Seconds (zonder bassist Steve Youth en met stemproblemen voor Kevin Seconds) en daarna Gorilla Biscuits les geven in klassieke, ultrakorte Amerikaanse hardcore. We durven er geld op zetten dat een paar mensen zich hun stagedives nog een poosje pijnlijk zullen herinneren. Maar qua sfeer kan deze tent-zonder-dranghekken zich keer op keer meten met de beste zalen.

De Zweedse afsluiter Refused zorgde op voorhand voor nogal wat controverse. Terror nam een paar minuten de tijd om de opnieuw samengekomen post-hardcoreformatie publiekelijk als poseurs aan de schandpaal te nagelen, Gorilla Biscuits droegen dan weer een nummer op aan de groep. Het is maar hoe je het bekijkt, natuurlijk. Wij zagen een groep die er volop voor ging en met een volle hoofdtent werd beloond. Een ander deel van het na twee dagen zware gitaren afgepeigerde publiek hield het op dat moment voor bekeken, en ging naar huis. Als we onze auto vinden, doen wij dat ook.

Lees ook

• Heideroosjes en Rancid heersen in de niet-zo-stille Kempen
• Groezrock trekt Belgisch festivalseizoen op gang