Het is nog altijd niet duidelijk of wielrenner Frank Vandenbroucke definitief vrijuit gaat in het dopingproces tegen hem. Het Arbitbragehof moest uitmaken of het Vlaams dopingdecreet, op basis waarvan Vandenbroucke door het Brusselse hof van beroep werd vrijgesproken, wel uitzonderingen kan voorzien op de federale drugswetgeving. Het Arbitragehof stelt echter dat verschillende interpretaties mogelijk zijn.
2002
De hele zaak draait rond de vondst van doping bij Vandenbroucke in 2002. Na een lang juridisch parcours sprak het Brusselse hof van beroep Vandenbroucke in maart van vorig jaar vrij. Volgens het hof was Vandenbroucke ten tijde van de vondst van verboden producten in volle voorbereiding op sportwedstrijden en dus een sportbeoefenaar. Volgens het Vlaams dopingdecreet moest hij daarvoor disciplinair gestraft worden en volgens het Brusselse beroepshof was dat een verschoningsgrond voor verdere strafrechterlijke vervolging.
Twee interpretaties
Het parket-generaal ging tegen de uitspraak in beroep bij het Hof van Cassatie. Volgens het parket-generaal kan een Vlaams decreet niet zomaar uitzonderingen voorzien op een federale strafwet. Cassatie stelde daarom een prejudiciële vraag aan het Grondwettelijk Hof. Dat zegt nu dat er twee interpretaties mogelijk zijn: als het decreet ook van toepassing is op het loutere bezit van verboden substanties, schendt het decreet de bevoegdheidsverdelende regels. Geldt het decreet niet voor louter bezit van die verboden middelen, dan is er juridisch geen probleem met het decreet. (belga/kh)
