Dexia breekt objectiviteit onderzoekers af op L&H-proces

Op het proces-L&H heeft de verdediging van Dexia hard uitgehaald naar de manier waarop onderzoeksrechter-raadsheer Henri Heimans het dossier tegen de bank heeft opgebouwd. Hij liet onder meer toe dat twee speurders naar Singapore trokken en daar op een proces tegen Dexia verklaringen aflegden die te maken hadden met de schuldvraag die loopt in België.

De twee rechercheurs gingen op vraag van Harout Katchadourian naar Singapore. De Libanese industrieel -ook tegenstander in het Gentse proces- betaalde alle kosten voor het verblijf in een vijfsterrenhotel.

Het was éminence grise René Verstringhe die als lid van het advocatenteam rond Dexia zijn pijlen richtte op de manier waarop het gerechtelijk onderzoek werd gevoerd. "In mijn 48 jaar aan de balie ben ik erg zelden ingegaan tegen de onderzoekende magistratuur, maar hier kan het niet anders." De man die à charge en à decharge moest onderzoeken, nam volgens Verstringhe op onbegrijpelijke wijze al snel aan dat Artesia (Dexia) schuldig was. In zijn pleidooi haalde hij diverse elementen aan om serieuze vragen te stellen bij de objectiviteit en onafhankelijkheid van het jarenlange onderzoek.

Onbegrijpelijk
Verstringhe leidde dat onder meer af uit een kantschrift dat Heimans in maart 2003 richtte aan de leidende commissaris in de speurderscel. Verstringhe citeerde letterlijk de opdracht waarin de onderzoeksrechter-raadsheer de speurders vroeg om na te gaan of een bepaald overleg niet moest dienen om de fraude, waar ook Artesia volgens de opdracht aan had meegewerkt, toe te dekken. René Verstringhe: "Als de onderzoeksmagistraat, die blijkens dit kantschrift al overtuigd is dat Artesia deelnam aan de fraude, zo de speurders instrueert, dan gaan die speurders ook verderzoeken in die ene richting. Dit is werkelijk onbegrijpelijk. Het Hof van Cassatie heeft al voor veel minder een onderzoeksrechter van een zaak gehaald."

De ervaren strafpleiter zocht naar een verklaring voor de vooringenomenheid van Heimans en kwam terecht bij de druk van het openbaar ministerie, dat de Ieperse onderzoeksrechter Vulsteke in twee kantschriften de grond had ingeboord omdat die niet naar de pijpen van het OM wilde dansen. Vulsteke werd later van het dossier ontheven.

Aanslag op rechten verdediging
Dat Heimans toeliet dat twee onderzoekers uit de speurderscel gingen getuigen in een proces in Singapore dat Kathchadourian had aangespannen tegen Dexia, vond Verstringhe nog verbazender. De Libanees was 36 miljoen dollar kwijt die hij in een nevenvennootschap van L&H had geïnvesteerd en wilde dat recupereren. Heimans -daarin niet tegengehouden door het parket-generaal- liet toe dat de agenten naar ginds trokken, maar legde hen wel enkele beperkingen op. Later bleek, volgens Verstringhe, dat alvast een van de onderzoekers veel meer verklaarde dan eigenlijk was toegestaan. "Diezelfde twee onderzoekers werkten aan het onderzoek lastens Dexia. Enkele dagen voor of na hun verklaring in een proces tegen ons, moesten zij Dexia-medewerkers opnieuw ondervragen. Dit slaat toch alles? " Dat alle kosten voor het verblijf van de agenten werden gedragen door Katchadourian, vond Verstringhe een regelrechte aanslag op de rechten van verdediging en de kans op een eerlijk proces.

"Dat dit tot een ongelofelijke situatie leidt, heeft men nooit beseft. Lees eens de besluiten van het openbaar ministerie. Daarin staat klaar en duidelijk dat het OM geen goed idee heeft over Katchadourian en dat het niet wil speuren naar de herkomst van het geld dat hij investeerde. En diezelfde figuur wilde men wel helpen door twee agenten naar Singapore te sturen in de hoop zijn geld, waarvan men zegt dat het verdacht is, te recupereren! "

Dat het openbaar ministerie en de onderzoeksrechter hebben gewacht tot juni 2003 om Dexia in verdenking te stellen, terwijl er al in 2001 gericht werd gezocht naar de schuld van de bank, vond Verstringhe ook een manoeuvre dat Dexia opzettelijk heeft geschaad. "In 2001 wist iedereen van de grote fusie die op til was tussen Dexia en de banken Bacob en Paribas (samen Artesia). Had men toen gedagvaard, dan stond enkel een kleine bank op het proces, want de fusie zou nooit doorgegaan zijn. Door te wachten staat een van de grootste Belgische banken op een proces wier voortbestaan bij een veroordeling in het gedrang komt." (belga/sps)