Vloeken en gokken, dat hoort niet. Maar godmiljaardenonde nog aan toe, we verwedden er een maandwedde op dat 'The Elder Scrolls V: Skyrim' met twee vingers in de neus de beste RPG van 2011 wordt, en dat de 'Elder Scrolls'-serie met deze titel een enorme voorsprong neemt op concurrerende games.
ONZE SCORE
XBOX 360
In eerstepersoonsperspectief zit je met je neus op de actie
Zonsopgangen en -ondergangen, de overgang van een herfstbos naar een sneeuwlandschap, de lichtinval op wapenuitrustingen en de schaduwen van personages worden met precisie en verbeeldingskracht weergegeven
Wereldwijde loftuitingen, recensiesites die met maximumscores gooien en een mediastorm waar je nauwelijks naast kan kijken: als een videogame onder zoveel enthousiasme wordt bedolven, worden we daar vooral een beetje achterdochtig van. Want een hype schept torenhoge verwachtingen die zelden worden ingelost en de ontgoocheling des te groter maken. Die vrees blijkt in het geval van 'Skyrim' ongegrond te zijn.
Vijf jaar wachten
Voor we ons richting 'Skyrim' reppen, is een kort geschiedenislesje aan de orde. De game is hoofdstuk vijf in 'The Elder Scrolls', een fantasyreeks die al in 1994 werd opgeroepen met 'Arena'. Sindsdien volgden nog 'Daggerfall', 'Morrowind' en 'Oblivion'. Dat laatste deel dateert ook al van 2006, dus het predicaat 'langverwacht' is zeker van toepassing op 'Skyrim'. Hoewel 'The Elder Scrolls' zich allemaal afspelen op hetzelfde continent, Tamriel, en teruggaan op gemeenschappelijke mythes, sagen, geschiedenis en godsdiensten, is het niet nodig om de vorige hoofdstukken gespeeld te hebben vooraleer je je tanden in 'Skyrim' zet. Het verhaal speelt zich zo'n twee eeuwen na 'Oblivion' af, maar staat net zoals de voorgangers grotendeels op zichzelf.
De vaart zit er van bij het begin in. Nog voor je kan kiezen tot welk ras je wil behoren of hoe je personage eruit ziet, zit je al geboeid en gevangen op een zwaar bewaakte kar. En nog voor je goed en wel neerzit met je game, heeft het hoofd van je personage al op het kapblok van de beul gelegen en moest je op de loop voor een vuurspuwende draak. De queeste naar de oorsprong van die draak, en je eigen houding in de burgeroorlog die mee voor de terugkeer lijkt te zorgen van het uitgestorven gewaande beest, zijn de centrale missies die je steeds sterker en vaardiger wordende avatar tot een goed einde zal moeten brengen. Meer verklappen doen we niet - niet alleen omdat het zonde zou zijn, maar ook omdat je al heel vroeg zelf kan bepalen welke richting je met je personage uit wil. En er zijn nogal wat richtingen: we denken niet dat een game ooit méér keuzemogelijkheden bood.
Indrukwekkende cast
Bij ontwikkelaar Bethesda werden de grote kanonnen uit de kast om de nieuwe titel van glans te voorzien. Voor de stemmencast ging men in zee met gerenommeerde film- en televisieacteurs als Max Von Sydow ('Dune', 'Minority Report'), Christopher Plummer ('The Insider', 'The Sound of Music') of Joan Allen ('The Bourne Ultimatum'), wat zich in het spel vertaalt naar zeer realistisch klinkende personages en dialogen.
Die enorme ambitie en zin voor detail vind je ook in het grafisch gedeelte terug. Hoewel je je in een per definitie 'ongeloofwaardige' wereld bevindt, waan je je in een speelfilm. Zonsopgangen en -ondergangen, de overgang van een herfstbos naar een sneeuwlandschap, de lichtinval op helmen en wapenuitrustingen, schaduwen van personages, de 'skill tree' die eruitziet als een kleurige sterrenhemel: het werd allemaal met een onvoorstelbare precisie en geweldige verbeeldingskracht weergegeven.
Bloedbad in slow-motion
Eigenlijk doet 'Skyrim' met het RPG-genre wat Sergio Leone destijds met de western deed. De naïeve, oppervlakkige stijl gaat eruit en wordt vervangen door een hyperrealistische, grauwe setting. Steden en dorpelingen zien er grijs en stoffig uit, in een tijdperk dat herinneringen oproept aan de Vikingen of de vroege middeleeuwen. Maar dan bevolkt met draken, katachtige koopmannen, vechtlustige trollen en roestige magiërs. Tijdens het rondsnuffelen in onderaardse gewelven en eeuwenoude ruïnes word je, zoals dat dan gaat, voortdurend aangevallen door allerlei ongure creaturen, en ook in die actiescènes springt het visuele eruit, met een heleboel slow motion-stukken wanneer je een vijand om zeep helpt.
Daarbij kan je als speler kiezen tussen eerste- of derdepersoonsperspectief. In het eerste geval zie je alleen je armen en handen terwijl die een flinke houw met een zwaard uitdelen of een ijskoude betovering richting tegenstander sturen, en zit je dicht op de actie. Maar af en toe wil je uiteraard je personage van wat verder bekijken, om te zien hoe dat in één of andere diepe tombe opgeduikelde harnas je staat.
Verder is ook het concept 'open wereld' helemaal opengetrokken. Je kan letterlijk de geijkte paden verlaten en beslissen om bijvoorbeeld geen omweg rond een bergketen te nemen, maar de berg gewoon te beklimmen. Dat kan tijdswinst opleveren, maar voor hetzelfde geld kom je helemaal vast te zitten en mag je terug naar af. In het begin maak je uren zoek met het heen en weer hollen naar de talloze steden, dungeons en versterkte burchten die Skyrim rijk is. Maar eens je een plek bezocht hebt, reis je via 'fast travel' meteen heen en terug tussen alle plekken in de omvangrijke provincie. Een welkome tijdswinst, want in de vele missies en zijmissies zal heel wat vrije tijd kruipen.
'Skyrim' belooft de speler 'honderden uren' actie en avontuur. We weten nu al dat we dat te weinig zullen vinden - de diepvriespizza's voor de kerstvakantie zijn alvast besteld. RPG van het jaar, geen twijfel mogelijk. (tw)
- Recensie 'Sonic Generations': Sonic blaast 20 kaarsjes uit
- Recensie 'Uncharted 3': Puur avontuur in topgame
Lees ook
